เมื่อเสิ่นหนานซิงเริ่มมองหาบ้านหลังใหญ่ ทัศนคติของเธอต่างจากตอนซื้อห้องสองห้องนอนเล็กไปแล้ว
ห้องสองห้องนอนเล็กคือบ้านเปลี่ยนผ่าน
เป็นมุมอบอุ่นที่ให้เด็กๆ ได้มาใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ และเป็นก้าวแรกที่เธอก้าวออกมาจากห้องเช่า
แต่ครั้งนี้ สิ่งที่เธอมองหา คืออนาคต
เธอไม่รีบติดต่อเอเย่นต์ แต่เริ่มจากการลิสต์ความต้องการ
ใกล้โรงเรียน
ปลอดภัยสูง
อย่างน้อยสี่ห้องนอน
ต้าเป่าหนึ่งห้อง เสี่ยวเป่าหนึ่งห้อง เธอเองหนึ่งห้อง และอีกห้องหนึ่งสำหรับเป็นห้องหนังสือหรือห้องแม่บ้าน
ห้องครัวต้องกว้าง ห้องนั่งเล่นต้องให้เด็กๆ ได้วิ่งเล่น
นิติบุคคลของหมู่บ้านต้องดี สะดวกในการรับส่ง มีโรงพยาบาล ซูเปอร์มาร์เก็ต สวนสาธารณะอยู่ใกล้
และที่ดีที่สุดคือไม่ควรหวือหวาเกินไป
ข้อสุดท้ายนี้ เธอขีดเส้นใต้ไว้สองเส้น
ไม่ควรหวือหวาเกินไป
เธอมีเงิน สามารถซื้อบ้านที่หรูหราได้
แต่เธอไม่จำเป็นต้องใช้คฤหาสน์มาพิสูจน์อะไร
สิ่งที่เธอต้องการคือที่อยู่ที่เหมาะกับการใช้ชีวิตระยะยาวของเด็กๆ และยังสามารถใช้เป็นหลักฐานที่มั่นคงในการเรียกร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูในอนาคต