ประตูลิฟต์ปิดลง เสิ่นหนานซิงไม่ได้กลับเข้าห้องทันที
เธอยืนอยู่หน้าประตู ฟังเสียงลิฟต์เคลื่อนลงห่างออกไปทีละน้อย
จนกระทั่งตัวเลขหยุดที่ชั้นหนึ่ง เธอจึงหันหลังกลับ
ในห้องยังคงสภาพเหมือนตอนที่เด็กๆ เพิ่งจากไป
รองเท้าแตะของเซี่ยวเป่าข้างหนึ่งตั้งตรง อีกข้างเบี้ยว
แก้วน้ำที่ต้าเป่าใช้ดื่มวางอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ
บนเบาะปูพื้น โมเดลยานอวกาศต่อไว้เพียงครึ่งเดียว ล้อรถดับเพลิงยังไม่ได้ประกอบ
เสิ่นหนานซิงนั่งยองๆ ลง เก็บชิ้นส่วนเล็กๆ ใส่กล่องแยกประเภททีละชิ้น
เก็บไปเก็บมา จู่ๆ เธอก็เห็นกระดาษโน้ตพับเล็กๆ สอดอยู่ในร่องโซฟา
เธอหยิบออกมาคลี่ดู
ด้านบนเป็นลายมือของต้าเป่า
เขียนอย่างตั้งใจมาก
แม่จ๋า อย่าอยู่คนเดียวในวันตรุษจีนนะ
ด้านล่างยังมีข้อความตัวเล็กลงอีกหนึ่งบรรทัด
ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากนอนกับแม่และเซี่ยวเป่าในบ้านใหม่
เสิ่นหนานซิงมองดูกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ก่อนออกจากบ้าน ต้าเป่ารั้งอยู่หลังสุด