วันที่ย้ายออก เป็นวันฟ้าครึ้ม
เสิ่นหนานซิงไม่ได้เรียกบริษัทขนย้าย ข้าวของของเธอมีไม่มาก กระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบแปดนิ้วหนึ่งใบ ถุงเก็บของหนึ่งใบ กล่องกระดาษหนึ่งใบ ก็บรรจุชีวิตส่วนใหญ่ในบ้านหลังนี้ที่เธอเอาไปได้
เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน มองตู้เสื้อผ้าที่ว่างไปครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกขำ
แต่งงานมาสิบกว่าปี สิ่งที่ผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งไว้ในบ้าน กลายเป็นว่ามีน้อยเพียงนี้
ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิต
แต่ร่องรอยมากมายเอาไปไม่ได้
หม้อที่เธอซื้อไว้ในครัว โคมไฟตั้งโต๊ะที่เธอเลือกให้ห้องลูก ต้นเขียวเงินที่เธอปลูกไว้ริมระเบียงนานนักหนา ภาพประดับผนังที่เธอเลือกแขวนไว้ในห้องนั่งเล่น สิ่งเหล่านั้นถูกทิ้งไว้ที่เดิม ดูราวกับยังเป็นของบ้านหลังนี้ แต่ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป
คุณแม่สามียืนอยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าแข็งกร้าว
"จะไปก็ไป อย่าทำเหมือนพวกเราขับไล่เจ้า"