กู้เฉิงอันมาถึงตรงเวลาหนึ่งทุ่ม
ตอนเปิดประตูเข้ามา ภายในบ้านสว่างไสวด้วยแสงไฟสีเหลืองนวล
บนโต๊ะอาหารยังมีถังหยวนลูกเล็กที่กินเหลืออยู่ บนเบาะรองนั่งในห้องนั่งเล่นมีโมเดลยานอวกาศที่ต่อได้ครึ่งหนึ่งกับรถดับเพลิง บนพนักโซฟาพาดเสื้อคลุมตัวเล็กของเซี่ยวเป่า ข้างโต๊ะหนังสือวางการบ้านที่ต้าเป่าทำเสร็จแล้ว
ทั้งหมดนี้ไม่ได้หรูหรา
แต่กลับอบอุ่นจนมองออกในแวบเดียวว่า วันนี้ถูกใช้ไปอย่างตั้งอกตั้งใจ
กู้เฉิงอันยืนอยู่หน้าประตู จู่ๆ ก็นิ่งอึ้งไป
เสิ่นหนานซิงใส่ผ้ากันเปื้อน ในมือยังถือผ้าเช็ดโต๊ะ
เสิ่นหนานซิงอธิบายสถานการณ์ของเด็กๆ ในวันนี้อย่างละเอียดชัดเจน: "พวกเขาเพิ่งกินถังหยวนเสร็จ ฉันให้ไปล้างมือแล้ว ของใช้ฉันจัดไว้แล้ว การบ้านก็ตรวจให้แล้ว เซี่ยวเป่างีบกลางวันหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ไม่มีตื่นมาไอ"
ตอนเธออธิบายเรื่องเหล่านี้ น้ำเสียงเหมือนกำลังบันทึกการพยาบาลที่เป็นระเบียบ