แผนกฉุกเฉินกลัววันศุกร์ที่สุด
ค่ำคืนวันศุกร์เปรียบเสมือนประตูบานหนึ่งที่ถูกผลักออก ความเจ็บป่วย วงเหล้า การทะเลาะ และอุบัติเหตุที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ จะทะลักเข้ามาในคราวเดียว ตอนที่เสิ่นหนานซิงเปลี่ยนชุดพยาบาลเสร็จและเดินเข้าไปในห้องพยาบาล บริเวณรอตรวจก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน แม้แต่บริเวณให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำยังแทบจะวางเก้าอี้เสริมไม่พอ
“อาจารย์เฉิน คุณมาพอดีเลย” หัวหน้าพยาบาลเห็นเธอ รีบโบกมือเรียกทันที “คืนนี้คนเยอะ คุณช่วยดูห้องฉุกเฉินกับห้องสังเกตอาการหน่อย”
เสิ่นหนานซิงพยักหน้า ปรับมือถือเป็นสั่น แล้วยัดใส่กระเป๋า
ตลอดทั้งคืน เธอแทบไม่มีโอกาสได้นั่งเต็มก้นเลย ให้เด็กลดไข้ที่ตัวร้อนจัด สร้างเส้นทางหลอดเลือดดำให้คนไข้เจ็บหน้าอก ปลอบโยนญาติที่เสียการควบคุม ตรวจสอบยา และเติมบันทึกการพยาบาล เธอเหมือนนอตตัวหนึ่งที่ถูกขันแน่นขึ้นเรื่อยๆ หยุดไม่ได้ และผิดพลาดก็ไม่ได้
ราวสามทุ่มกว่าๆ บริเวณให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำก็เกิดเสียงดังขึ้นมาทันใด
“แม่ผมรอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่ได้ให้น้ำเกลืออีก” ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนขวางหน้าห้องพยาบาล พูดเสียงดัง “พวกคุณพยาบาลจงใจทำให้ช้าใช่ไหม”
เสี่ยวโจวถูกเขาพูดใส่จนขอบตาแดงก่ำ อธิบายว่า “ข้างหน้ายังมีห้องฉุกเฉินช่วยชีวิตอยู่ เรื่องยากำลังจัดเตรียมแล้วค่ะ”
“ช่วยชีวิตแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา พวกเราลงทะเบียนก็จ่ายเงินเหมือนกันนะ”
เสิ่นหนานซิงเดินเข้าไป ยืนขวางหน้าเสี่ยวโจว “คุณคะ กรุณาเบาเสียงลงด้วยนะคะ ตัวยาจำเป็นต้องตรวจสอบ การให้น้ำเกลือก็มีลำดับก่อนหลัง ถ้าผู้สูงอายุมีอาการเปลี่ยนไป เราจะจัดการให้ก่อนเป็นลำดับต้นๆ”
ชายคนนั้นมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางหัวเราะเยาะ “พวกคุณก็พูดได้แต่คำตายตัวแบบนี้แหละ”
เสิ่นหนานซิงไม่ได้ถูกยั่วให้โกรธ เธอรู้ดีว่าตอนนี้คำพูดโต้ตอบที่ส่ออารมณ์ใดๆ ก็ตาม ล้วนจะกลายเป็นเนื้อหาที่ใช้ร้องเรียนได้ เธอเพียงมองอีกฝ่าย น้ำเสียงชัดเจน “ฉันเข้าใจว่าคุณรีบ แต่ตอนนี้คุณยืนขวางอยู่ตรงนี้ จะส่งผลต่อการจัดการผู้ป่วยคนอื่นด้วย กรุณากลับไปนั่งรอที่ที่นั่งนะคะ พวกเราจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด”
ชายคนนั้นกำลังจะอาละวาดต่อ แต่ผู้สูงอายุข้างๆ คนหนึ่งก็ไออย่างรุนแรง เสิ่นหนานซิงรีบหันไปดู เห็นว่าสีหน้าผู้สูงอายุผิดปกติ ระดับออกซิเจนในเลือดลดลง เธอเรียกหมอ เข็นรถช่วยชีวิต เสี่ยวโจวรีบตามไป ญาติที่เพิ่งเอะอะเมื่อครู่เงียบเสียงลง ในบริเวณให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำเหลือเพียงเสียงฝีเท้ากับเสียงเครื่องมือแพทย์
วุ่นวายจนถึงห้าทุ่ม เสิ่นหนานซิงถึงได้จิบน้ำสักอึก
เสี่ยวโจวยืนอยู่ข้างๆ เธอ พูดเบาๆ “อาจารย์เฉิน อาจารย์ใจเย็นตลอดเลยได้ยังไงคะ เมื่อกี้หนูเกือบร้องไห้ออกมาแล้ว”
เสิ่นหนานซิงหมุนปิดฝาแก้วน้ำ “ไม่ใช่ใจเย็นหรอก แค่ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์”
เสี่ยวโจวนิ่งไปอึ้งหนึ่ง
เสิ่นหนานซิงเห็นว่าเธอยังเด็ก ใจอ่อนลงนิดหนึ่ง จึงพูดต่ออีกประโยค “แต่เมื่อกี้เธอไม่ได้ทำผิดหรอกนะ ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้ ป้องกันตัวเองก่อน ค่อยว่ากันตามขั้นตอน”
“ค่ะ”
ห้องพยาบาลเงียบลงชั่วครู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยคำสั่งแพทย์ที่อัดแน่นยังคงกระพริบ เครื่องพิมพ์พ่นใบตรวจใหม่ออกมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เสิ่นหนานซิงรับสาย ได้ยินหมอปลายสายพูดด้วยเสียงรีบเร่งว่า “เตียงสังเกตอาการเจ็ดเตรียมย้ายเข้าใน รอญาติเซ็นชื่อ รบกวนคุณช่วยเร่งด้วย”
นางตอบรับคำหนึ่ง แล้วหยิบปากกาเดินออกไป
ตีหนึ่งครึ่ง กู้เฉิงอันเดินผ่านทางเดินของห้องฉุกเฉิน เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว มีหมอหนุ่มและนักศึกษาฝึกงานตามข้างๆ กำลังพูดสั่งอาการป่วยด้วยเสียงเบา เสิ่นหนานซิงถือถาดอุปกรณ์การรักษาเดินสวนอีกฝั่งหนึ่ง ทั้งคู่สบตากันชั่วขณะหนึ่ง
กู้เฉิงอันผงกศีรษะให้เธอหนึ่งครั้ง ถือว่าเป็นการทักทาย
เสิ่นหนานซิงก็ผงกศีรษะเช่นกัน
พวกเขาไม่ได้หยุดพูดคุยกัน
เสี่ยวโจวที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้า หลังกู้เฉิงอันเดินพ้นไปแล้ว ก็อดยิ้มไม่ได้ “อาจารย์เฉิน หมอกู้มองอาจารย์เมื่อกี้ด้วยนะ คุณสามีภรรยาอยู่โรงพยาบาลด้วยกัน ดีจังเลย เข้าใจกันและกัน”
เสิ่นหนานซิงก้มหน้าตรวจสอบฉลากยา รอยยิ้มจางๆ “ใช่ เข้าใจกันและกัน”
หากแต่ในใจนางรู้ดีว่า ความเข้าใจ บางครั้งก็ไม่เท่ากับการเข้าถึงกัน
ตีสาม ห้องโถงใหญ่ของห้องฉุกเฉินยังคงสว่างไสว เสิ่นหนานซิงพาผู้สูงอายุคนหนึ่งไปตรวจ ขากลับมาเห็นพนักงานทำความสะอาดกำลังถูพื้นอยู่ พื้นสะท้อนแสงไฟเยือกเย็น ทันใดนั้นเธอก็พลันนึกถึงกระดาษสีที่แม่สามีพูดถึงเมื่อเช้า นึกถึงใบสอบของต้าเป่า นึกถึงตอนเซี่ยวเป่าไอจนใบหน้าเล็กๆ ย่นยู่
ชีวิตของเธอก็เหมือนทางเดินยาวนี้ ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
เธอหยุดไปหนึ่งวินาที แล้วก็ก้าวเดินต่อไปยังห้องพยาบาล
เพราะสัญญาณเรียกขานครั้งต่อไปดังขึ้นแล้ว