ปัญหาเรื่องบ้าน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของตัวเลขมากกว่าเรื่องของลูกด้วยซ้ำ
บ้านหลังนี้ซื้อในปีที่สามหลังจากแต่งงาน ตอนนั้นกู้เฉิงอันเพิ่งจะลงตัว เสิ่นหนานซิงก็ยังอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน ถึงแม้จะเหนื่อย แต่ทั้งคู่ก็ยังมีความหวังกับอนาคต เงินดาวน์รวบรวมมาอย่างยากลำบาก พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายออกส่วนใหญ่ เสิ่นหนานซิงยังโอนเงินที่ตัวเองเก็บมาหลายปีเข้าไปด้วย
ตอนตกแต่ง เธอไปตลาดวัสดุก่อสร้างครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนท้องเซี่ยวเป่าก็ยังไปเลือกกระเบื้อง ตอนนั้นกู้เฉิงอันยุ่งกับการหมุนเวียนแผนก เธอกลัวเขาเหนื่อย ก็เลยแบกเองหลายอย่าง เธอจำได้ว่าสีของผนังห้องนั่งเล่นเธอเป็นคนเลือก ชั้นหนังสือในห้องเด็กเธอเป็นคนวัดขนาด รางลิ้นชักในครัวเธอยืนยันกับช่างครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ตอนนี้พอคุยเรื่องหย่า คุณแม่สามีพูดประโยคเดียวก็ลบล้างทั้งหมดนี้
"บ้านต้องเป็นของเฉิงอัน" คุณแม่สามีนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร น้ำเสียงแข็งกร้าว "เงินกู้เป็นเฉิงอันผ่อน โฉนดก็เป็นชื่อเฉิงอัน เธอจะเอาค่าชดเชยสองแสนก็พอคุยได้ แต่อย่าคิดเรื่องบ้าน"
เสิ่นหนานซิงมองเธอ "ฉันเคยออกเงินดาวน์ และก็ร่วมจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านด้วย"