คืนนั้น เสิ่นหนานซิงไม่ได้ให้เด็ก ๆ เข้านอนทันที
เธออุ่นนมให้เซี่ยวเป่าหนึ่งแก้ว และรินน้ำอุ่นให้ต้าเป่าอีกหนึ่งแก้ว สามคนนั่งบนเบาะปูพื้นในห้องนั่งเล่น ตรงกลางมีไดโนเสาร์ของเซี่ยวเป่าวางอยู่
เซี่ยวเป่าเริ่มง่วงแล้ว แต่ยังดื้อดึงกอดไทแรนโนซอรัสไว้แน่น
ต้าเป่านั่งหลังตรงเหมือนกำลังรอคำตอบที่สำคัญ
เสิ่นหนานซิงมองพวกเขา พลันตระหนักว่า สิ่งที่เด็ก ๆ ต้องการไม่ใช่คำพูดปลอบโยนผิวเผินอย่าง “อย่าคิดมาก” จากผู้ใหญ่
พวกเขาต้องการให้ใครสักคนใส่ใจอย่างจริงจัง
เธอจึงปิดโทรทัศน์ แล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
“วันนี้เรามาประชุมครอบครัวเล็ก ๆ กัน”
เซี่ยวเป่าดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ไดโนเสาร์ก็ประชุมด้วยไหม”
“ไดโนเสาร์นั่งฟัง”
เซี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างพอใจ
ต้าเป่ามองเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เสิ่นหนานซิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางเรื่องที่สำคัญที่สุดไว้เป็นอันดับแรก “เรื่องแรก ไม่ว่าคุณพ่อจะมีครอบครัวใหม่หรือไม่ พวกเราก็ยังเป็นลูกของแม่เสมอ”
เซี่ยวเป่ายกมือขึ้น “ตลอดไปนี่นานแค่ไหน”
“นานมาก ๆ นานจนกว่าพวกเราจะโต เข้ามหาวิทยาลัย ทำงาน เป็นผู้ใหญ่ แม่ก็ยังเป็นแม่”