ซงซีกะพริบตา แล้วกะพริบอีกครั้ง ไม่ผิดแน่ ภาพที่เห็นก่อนหน้านี้เป็นแบบนี้จริง ๆ
ริมถนนที่ราบเรียบเกลี้ยงเกลา ถนนสายใหญ่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน อาคารสูงใหญ่สองข้างทาง รวมถึงแผงขายผักที่ตั้งกระจายอยู่หลายแห่ง
เธอพยายามข่มหัวใจที่เต้นรัว ก่อนรวบรวมความกล้าเดินไปหาคนขายผัก
บนพื้นราบมีผักหลากสีแดงเขียววางอยู่มากมาย ส่วนใหญ่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
หวังหงกำลังจัดผักลงบนแผง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กสาวอายุราว 15-16 ปีสวมกระโปรงเสื้อสีน้ำตาลเข้ม ผมดำขลับเกล้าไว้อย่างหลวม ๆ ด้วยปิ่นไม้ มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างหู ดูสะดุดตาไม่น้อย
เธอยิ้มกว้าง “หนูน้อย ซื้อผักไหมจ๊ะ?”
พอเห็นรอยยิ้มเป็นมิตรและอบอุ่นของอีกฝ่าย ความตึงเครียดในใจซงซีก็คลายลงเล็กน้อย
เธอฝืนทำใจให้สงบ ส่ายหน้าแล้วแสร้งทำท่าหวาดกลัว “ท่านป้า ฉัน... ฉันขุดผักป่ามาได้หน่อยหนึ่ง เลยอยากลองมาดูว่าจะขายได้ไหม”
หวังหงมองซงซีด้วยแววตาประหลาดใจอยู่บ้าง
เด็กสาวคนนี้ดูผิวพรรณบอบบาง ครอบครัวก็น่าจะมีฐานะไม่เลว พอมองเสื้อผ้าที่สวมอยู่ แม้รูปแบบจะดูแปลกตาแต่เนื้อผ้ากลับค่อนข้างหยาบ
เมื่อเหลือบไปเห็นตะกร้าสานเถาวัลย์เก่า ๆ ในมือเธอ หวังหงก็อดถามไม่ได้ “อายุยังน้อยอยู่เลย ไม่เรียนหนังสือแล้วหรือ?”
ซงซีฟังออก แต่ก็ไม่เข้าใจทั้งหมด
เรียนหนังสือหรือ? เรียนอะไร? หรือหมายถึงไปเรียนที่สำนักศึกษา?