ตู้ทิงเฟิงชะงักไป ก่อนจะสบตาเฉินจี้ ทั้งคู่ไม่คิดเลยว่าจะได้คำตอบแบบนี้
“ผีปากกายังมีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งหรือไง?”
“เหล่ากง แบบนี้ปกติไหม?”
กงฉางชิงไม่ตอบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยเสียงห้าว “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?”
ปากกาหมึกซึมกระโดดไปมาอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ทำไม เฉินจี้ถึงรู้สึกว่าท่าทางของมันเหมือนกำลังเต้น ราวกับอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายปากกาก็ชี้ไปทางตู้ทิงเฟิง
【คุณกำลังเดิมพันในเกมที่ไม่ยุติธรรม】
【อยากรู้ไหมว่าโอกาสชนะมีเท่าไร】
“มันพูดว่าอะไร?”
กงฉางชิงงุนงงอยู่บ้าง คำตอบนี้ไม่เข้าเรื่องเอาเสียเลย แถมยังไม่เกี่ยวข้องกับโลกใบนี้แม้แต่น้อย
ดวงตาเฉินจี้วูบไหว เขานึกถึงชิปเหรียญอันนั้นขึ้นมา
เขาหันไปมองตู้ทิงเฟิง แล้วพบว่าอีกฝ่ายหน้าซีดเผือดอย่างน่าตกใจ ริมฝีปากเม้มแน่น
“เท่าไร?”
ตู้ทิงเฟิงถามขึ้นกะทันหัน เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง
【0】
ทันทีที่ตัวเลขนี้ปรากฏบนกระดาษ ตู้ทิงเฟิงก็ลุกพรวด สีหน้ามืดทะมึน ราวกับเมฆฝนก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
เขาหลับตาลง กำปั้นที่สั่นเทากำแน่น ราวกับคิดจะปัดกระดาษบนโต๊ะให้ปลิว
ปากกาลากเส้นสีดำลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ขีดทับตัวอักษรที่เพิ่งเขียนไปทีละเส้น
เสียงกระดาษเสียดสีกันดังขึ้น แผ่วซ่า ๆ และถี่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเหมือนเสียงแหลมบาดหูของใครบางคนที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างตื่นเต้น!
เฉินจี้สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างขยับเล็กน้อยอยู่ในกระเป๋ากางเกงของตู้ทิงเฟิง
เขาตบไหล่ตู้ทิงเฟิงเบา ๆ อีกฝ่ายจึงนั่งลงอย่างเงียบงัน ไม่พูดอะไรอีก
ตู้ทิงเฟิงหันกลับไปมองปากกาที่กำลังขยับอย่างประหลาด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง