“หยวน... หยวนหยวน...”
ต้วนหยวนหยวน
หูลี่พึมพำชื่อที่เธอเคยร้องเรียกนับพันนับหมื่นครั้งอย่างไร้เสียง แขนเรียวบางอ่อนยวบ ราวกับกระดูกถูกดูดออกไปจนหมด ก่อนจะห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
มือแข็งแรงข้างหนึ่งยังคงสั่นเทา แต่กลับจับแขนเธอไว้แน่น
เฉินจี้พาเธอถอยทีละก้าว จนกระทั่งมองไม่เห็นศีรษะที่เลือดไหลหยดจากมือของผีปากฉีก เขาจึงหันหลังกลับ!
เขาลากหูลี่วิ่งลงไปแทบคลั่ง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน!
จนกระทั่งลงมาถึงชานพัก หูลี่จึงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ราวกับสมองเพิ่งจะย่อยภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้
ชั่วพริบตา น้ำตาเป็นสายก็ไหลรินจากดวงตาแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่
ความเสียใจและรู้สึกผิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดค่อย ๆ ก่อตัวใหญ่ขึ้นในใจหูลี่ จนกลายเป็นพายุทอร์นาโดอันบ้าคลั่ง
เฉินจี้กัดฟันแน่น ไม่มีเวลามาอาลัยการตายของหยวนหยวน เขาต้องทำให้ตัวเองกับหูลี่มีชีวิตรอด!
เฉินจี้ก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว แม้รู้ว่าคงหนีไปไม่พ้นในเร็ววัน ก็ทำได้เพียงวิ่งต่อไปไม่หยุด!
ถ้าถูกผีปากฉีกไล่ตามทัน...
“กำลัง... ตามหาฉันอยู่หรือ?”
ในเวลาเดียวกัน เสียงกระซิบแหบพร่าฟังยากก็ดังมาจากชั้นล่างของเฉินจี้
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงคนแม้แต่น้อย เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและความโสมมอันไร้ขอบเขต
แค่ได้ยินเพียงพยางค์เดียว เฉินจี้ก็รู้สึกหวาดกลัวจนถึงกระดูก!
เขาก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ...
ผีปากฉีกที่เดิมอยู่ชั้นบนของพวกเขา ยังคงมีใบหน้าของหูลี่อยู่ แต่กลับปรากฏตัวขึ้นที่ชั้นล่างอย่างไร้สาเหตุ!