จากสีของปื้นศพ ดูเหมือนว่าเธอจะตายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
นี่ก็คือบทลงโทษที่ผู้ดูแลหอพักมอบให้เธอ
“ปากกาหมึกซึมจะอยู่หลังศพเธอหรือเปล่า?”
ตู้ทิงเฟิงอาศัยแสงไฟ มองเห็นลาง ๆ ว่าด้านหลังศพของนักศึกษาหญิงยังมีพื้นที่เล็ก ๆ อยู่
“ฉันลองดู”
เฉินจี้พูดพลางยื่นมือเข้าไปลึกถึงด้านในตู้แล้ว
แขนของเขาสัมผัสกับผิวหนังของหญิงสาว ซึ่งเย็นเยียบและแข็งทื่อไปแล้ว
เขาควานหาอยู่ในตู้รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่เจออะไรเลย
“ข้างหลังไม่มี”
เฉินจี้พูดอย่างจนใจ “ดูท่าจะอยู่ในกล่องใส่แมลงนั่นแหละ”
เขากำลังจะดึงมือออกมา จู่ ๆ ก็ชะงัก เมื่อเห็นแสงสะท้อนวาบใต้ศพของหญิงสาว
“ใต้ตัวเธอมีของอยู่!”
ตู้ทิงเฟิงก็เห็นเช่นกัน ทั้งสองยกศพขึ้น จึงพบว่าเป็นถุงผ้าใบเล็กที่ถูกมัดด้วยเชือกแน่นหนา เส้นผมของหญิงสาวพันติดอยู่กับถุง
เฉินจี้บีบถุงเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าข้างในคือปากกาหมึกซึม
“นายประคองหัวเธอไว้ ฉันจะแกะผมออก”
ตู้ทิงเฟิงผ่อนลมหายใจยาว สีหน้าคลายลงในที่สุด
เขามองนาฬิกาอีกครั้ง เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งนาทีครึ่ง แม้เวลาจะกระชั้นชิด แต่ก็น่าจะพอให้พวกเขาเอาปากกากลับไปที่หอพักได้ทัน
ตู้ทิงเฟิงเพิ่งมุดเข้าไปในตู้ได้ครึ่งตัว ทันใดนั้นเหรียญก็กลิ้งหล่นออกจากกระเป๋ากางเกง
เฉินจี้ประคองศีรษะหญิงสาวอยู่ เหลือบไปเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อเพ่งดู เขาถึงพบว่านั่นไม่ใช่เหรียญ แต่ดูคล้ายชิปมากกว่า บนนั้นสลักตัวเลขไว้
1000
“ชิปของนายก่อนหน้านี้ไม่ได้สลักเลข 5000 หรอกเหรอ?”
เฉินจี้หันไปมองตู้ทิงเฟิงอย่างไม่สบายใจ อีกฝ่ายกำลังแกะเส้นผมอย่างตั้งใจ