เมิ่งเยว่พูดจบทั้งน้ำตา ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งออกจากโรงอาหารไป
อู๋เยี่ยนอยากเรียกเธอไว้ แต่กลับพูดไม่ออก ได้แต่มองแผ่นหลังผอมบางของเธอหายลับไปตรงประตูอย่างโดดเดี่ยว
เธออ้าปากแล้วถอนหายใจยาว
จนกระทั่งเลิกเรียนภาคค่ำ เมิ่งเยว่ก็ยังไม่ปรากฏตัว
ส่วนอาจารย์หญิงก็ทำเหมือนไม่เห็นที่นั่งว่างเปล่าตรงมุมห้อง ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เมิ่งเยว่ขาดเรียนเลยแม้แต่น้อย
สามทุ่ม ในที่สุดเสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น
ระหว่างทางกลับหอพัก ทั้งหกคนแบ่งออกเป็นสองแถวแบบหลวม ๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต
อู๋เยี่ยนเล่าเรื่องที่เธอคุยกับเมิ่งเยว่ให้ทุกคนฟังไปแล้ว ตอนนี้จึงดูห่อเหี่ยว
ตอนคุยกัน เธอรู้สึกสงสารเมิ่งเยว่ขึ้นมานิดหน่อย พอเห็นว่าเมิ่งเยว่ไม่มาเรียนภาคค่ำ ในใจก็อดรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีไม่ได้
ฟางเจียตบไหล่เธอเบา ๆ พลางถอนหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน
ติงเซียงยังพอทำใจได้ เธอกับคนอื่น ๆ เดินนำหน้าพวกเขาไปไกล คนกลุ่มนั้นไม่เคยพบเมิ่งเยว่ด้วยตัวเอง ตอนนี้จึงสนใจคำพูดของเธอมากกว่า
คำทำนายสองข้อของผีปากกา!
「คำพูดสองประโยคที่เธอพูดดูจะขัดแย้งกันอยู่บ้าง」
เฉินจี้พูดเสียงเบา เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของเมิ่งเยว่ก่อนจากไปมาตลอด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ติงเซียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างลังเลว่า「หรือเมิ่งเยว่ตายเพราะถูกไล่ออกจากโรงเรียน?」
เฉินจี้ส่ายหน้า「ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมผีปากกาต้องเจาะจงพูดถึง【หนึ่งสัปดาห์】ด้วยล่ะ?」
「ถ้าเมิ่งเยว่ตายเพราะถูกไล่ออก เรื่องที่เธอถูกไล่ออกก็ต้องเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาที่ประโยคที่สองระบุไว้ นั่นก็คือ【สามวัน】」