“นี่... นี่มันภาพหลอน!”
“ใช่ ใช่ ต้องเป็นเพราะกินยาแน่ ๆ...”
จางถิงพึมพำ สมองของเธอไม่อาจรับภาพสุดพิสดารตรงหน้าได้ จึงเปิดกลไกป้องกันตัวเองขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
เฉินจี้ถอนหายใจ มองนาฬิกาบนข้อมือ
เจ็ดโมงสิบแปดนาทีสามสิบวินาที
เขาไม่ได้ถอยหลังเหมือนที่ถังฉิน หรือแม้แต่จางถิงคาดเดาไว้ กลับจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย สีหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แล้วก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
เป้าหมายคือประตูใหญ่ที่ถูกล้อมไว้ด้วยคนหลายสิบคน ซึ่งทุกคนมีใบหน้าของถังฉิน
เขา... บ้าไปแล้วหรือไง?
จางถิงเบิกตากว้าง ยกมือปิดปากแน่น มองฝูงชนมืดทะมึนที่กรูกันเข้ามาราวกับเมฆดำ
ด้านหลังเธอ เสียงฝีเท้าสับสนเร่งรีบดังขึ้นตามมา เป็นยามกว่าสิบคนที่ถังฉินส่งมา!
เฉินจี้ยังคงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน เขาได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลังเช่นกัน
เขาเงยหน้ามองหัวมุมถนน ตรงนั้นไฟถนนเริ่มกะพริบติด ๆ ดับ ๆ...
......
ตลอดทางแยกทั้ง 23 แห่ง สัญญาณไฟจราจรทุกดวงเป็นสีเขียว
ตู้ทิงเฟิงจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว พลางมองชิปเดิมพันบนแผงหน้าปัด ตัวเลขสลักซับซ้อนหนึ่งแถวบนนั้นเปลี่ยนแปลงไม่หยุด
3,700
3,800
สองวินาทีต่อมา ตัวเลขบนชิปกระโดดขึ้นไปแตะ 4,000!
“ให้ตายเถอะ โชคดีอะไรขนาดนี้”
“รู้งี้ไปซื้อลอตเตอรี่ดีกว่า ไม่น่ามารับเขาเลย”
ตู้ทิงเฟิงเหลือบมองชิปเดิมพันแล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ
ทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนยามเย็น แต่ถนนตรงหน้าเขากลับโล่งโจ้ง ไม่มีรถสักคัน
ทันใดนั้น รถคันหนึ่งแล่นมาจากทางแยกข้างหน้า ดูจากเส้นทางแล้วมุ่งหน้าไปทางเดียวกับตู้ทิงเฟิง
คนขับมองกระจกหลัง เหลือบมองรถสปอร์ตสีเงินขาวด้านหลังอย่างอิจฉาเล็กน้อย แต่พอหันกลับมา แววตากลับเผยความฉงน