ถึงเวลาพักผ่อนอย่างสบายใจแล้ว!
แม้เฉินจี้จะไม่รู้ว่าเขตแดนครั้งต่อไปจะมาถึงเมื่อไร แต่ก็ยังทะนุถนอมช่วงเวลาอันล้ำค่านี้ไว้เป็นอย่างดี
นับจากวันที่ผีวาดหนังกำพร้าปรากฏตัว ก็ผ่านมาสามสัปดาห์แล้ว
ตลอดสามสัปดาห์นี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย
ก่อนเรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้น เฉินจี้ก็เป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายปีสามที่ค่อนข้างเก็บตัวคนหนึ่ง
ทุกวันไปเรียนตรงเวลา กลับบ้าน เล่นกับลูกสุนัขบ้านข้าง ๆ สักพัก แล้วก็ทำอาหารกินเอง
เรียบง่ายมาก.....
แต่ก็เหงาอยู่บ้าง
เพราะเขาอยู่คนเดียวมาตั้งแต่อายุสิบเอ็ดปี
การใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาตั้งแต่เล็กทำให้เฉินจี้มีนิสัยแตกต่างจากเพื่อนวัยเดียวกัน ในโรงเรียนแทบไม่มีเพื่อนเลย
ทว่าการปรากฏตัวของผีวาดหนังกำพร้ากับถังฉินกลับทำลายความสงบที่ดำเนินมายาวนานถึงเจ็ดปี
เริ่มจากแม่ที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อนกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ถูกจับในคดีฆ่าแม่ตัวเอง และถูกส่งไปขังในโรงพยาบาลจิตเวช
หลังหนีออกมาได้ในที่สุด เขาก็ต้องเข้าสู่เขตแดนติดกันถึงสองครั้ง
จนกระทั่งตอนนี้.....
เขาถึงได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริง
เฉินจี้นอนอยู่บนโซฟาในวิลล่าของตู้ทิงเฟิง สูดกลิ่นหอมของดอกราตรีที่ลอยมาเป็นระลอก
ร่างกายที่เกร็งตึงมาตลอดของเขา ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง
ตู้ทิงเฟิงนอนแผ่อยู่ข้าง ๆ คอยหยิบผลไม้บนโต๊ะมากินเป็นครั้งคราว สีหน้าก็เกียจคร้านไม่ต่างกัน
อย่างน้อยเขายังต้องรออีกยี่สิบวันกว่าจะเข้าสู่เขตแดนครั้งต่อไป ตอนนี้จึงไม่มีเรื่องให้กังวลนัก
“ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเขตแดนครั้งนี้ของนายเกิดอะไรขึ้นบ้าง...”
จู่ ๆ ตู้ทิงเฟิงก็เอ่ยขึ้น ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คิดถึงเรื่องที่เฉินจี้พูดถึง
“แต่ฉันบอกได้เลยว่า ไม่เคยเจอเขตแดนแบบนี้มาก่อนจริง ๆ”