8 นาฬิกา 15 นาที
ชั้น 5 ห้องลิฟต์
อู๋จงไห่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกปวดตื้อ ๆ ที่ท้ายทอย
“ทำไมผมถึง...มานอนอยู่บนพื้นได้?”
เขาลุกขึ้นอย่างโซเซ ได้ยินเสียงกระดูกบนแผ่นหลังลั่นกรอบแกรบ
เขาหรี่ตาคลำหาแว่นอยู่บนพื้นพักหนึ่ง กว่าจะเจอแล้วสวม จากนั้นก็กวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องลิฟต์ไม่ใหญ่และว่างเปล่า ประตูลิฟต์สองบานตรงหน้าปิดสนิท รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของอู๋จงไห่เท่านั้น
เกิดอะไรขึ้น?
เขาไม่ได้ไปเอาผ้าห่มหรอกหรือ?
อู๋จงไห่รู้สึกเวียนหัว เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งขนผ้าห่มออกมาจากห้อง 502 กำลังจะลงไปชั้นล่าง จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ
วินาทีถัดมา เขาก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็นอนอยู่บนพื้นแล้ว ท้ายทอยเจ็บแปลบเพราะกระแทกพื้นหินขัดแข็ง ๆ
“เฮ้อ...”
อู๋จงไห่ถอนหายใจ พลางกดบ่าตัวเอง เขาไม่ได้ประหลาดใจมากนัก
การเป็นลมกะทันหันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนวัยเขา สาเหตุที่เป็นไปได้มีมากมาย
เขาอายุสี่สิบกว่าแล้ว ด้วยประสบการณ์เป็นครูมาหลายปี ร่างกายจึงมีโรคประจำตัวอยู่ไม่น้อย ทั้งกระดูกสันหลังส่วนเอวและส่วนคอไม่ค่อยดีนัก
“แก่แล้วแท้ ๆ ดันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ตอนนี้อีก”
อู๋จงไห่ส่ายหน้า ความเศร้าสายหนึ่งวาบผ่านใจ เขาไม่รู้ว่าร่างกายของตัวเองจะทนอยู่ในเขตแดนนี้ได้นานแค่ไหน
เขาขยับร่างกายไปมา ก่อนจะนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ผ้าห่มล่ะ?
ตอนที่เขาเป็นลม ผ้าห่มก็น่าจะตกอยู่ข้าง ๆ ด้วยไม่ใช่หรือ?