“รูปถ่ายหน้าโลง?”
เมื่อได้ยินบทสนทนาในโถง ทุกคนที่เหลือต่างเดินเข้ามา
“ใช่”
“รูปถ่ายหน้าโลงที่ถ่าย...ล่วงหน้าถึง 9 ปี”
จั่วซื่อหมิงได้ยินเฉินจี้พูดก็อดชะงักไปไม่ได้
เขารับรูปถ่ายมา กวาดตามองแวบหนึ่ง คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน
ดอกไม้กระดาษบนเปียของหวังลี่จวินในรูปขาวซีดราวกับกระดูกคน
หูลี่นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน ปฏิกิริยาของเธอรวดเร็วมาก รีบพูดทันทีว่า
“รีบไปดูสิว่าเจ้าของห้อง 201 กับ 502 ชื่ออะไรกัน เผื่อว่าทั้งสามครอบครัวจะเป็นญาติกัน!”
เฉินจี้ส่ายหน้า เขาตรวจดูไปแล้ว
“เหยื่อในห้อง 201 คือ ติงเสี่ยวฉินกับหวังซู่”
“ส่วนห้อง 502...ในใบแจ้งค่าน้ำใบนี้ไม่มีชื่อของพวกเขา”
ติงเสี่ยวฉิน หวังซู่ หวังลี่จวิน เฉินเจี้ยนกั๋ว
“หวังซู่กับหวังลี่จวินอาจเป็นพี่น้องกันก็ได้ แต่ก็ยังบอกไม่ได้แน่ชัด”
มู่หรงฉิงครุ่นคิด “แซ่หวังเป็นแซ่ใหญ่ คนใช้แซ่นี้มีเยอะ”
จวงรุ่ยเงียบมาตลอด คราวนี้ลูกกระเดือกขยับ ก่อนจะอดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า
“รู้เรื่องพวกนี้แล้วมีประโยชน์อะไร?”
“เลิกเสียเวลาค้นหาอะไรไร้สาระกันเถอะ เรื่องนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้เราหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ได้สักหน่อย”
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น แม้แต่อู๋จงไห่กับหยวนหยวนที่เพิ่งเข้ามาในเขตเป็นครั้งแรกก็ยังพูดไม่ออก มู่หรงฉิงถึงกับหัวเราะเยาะ สายตาที่มองเขาราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน
“งั้นนายไปหาค้อนมาทุบประตูสิ พวกเราจะได้ออกไปกัน”
มู่หรงฉิงพูดพลางยิ้ม แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเยาะเย้ยอย่างชัดเจน
เฉินจี้เหลือบมองจวงรุ่ยอย่างจนใจ
“ลองดูสิ ในอพาร์ตเมนต์นี้ นอกจากห้องสามห้องที่เกิดคดีฆาตกรรมแล้ว ยังมีคนอยู่ในห้องอื่นอีกไหม?”
“จวงรุ่ย ถ้านายเคยเล่นเกมแนวอาร์พีจี ก็น่าจะรู้ว่าห้องทั้งสามนี้แทบจะเป็นจุดภารกิจบนแผนที่ที่ถูกไฮไลต์ไว้ให้เห็นชัด ๆ”