หมู่บ้านที่ตระกูลเสิ่นอาศัยอยู่มีชื่อว่ากองผลิตเสิ่นโหลว ในหมู่บ้านไม่มีร้านค้าสหกรณ์ อยากซื้อของสักอย่างก็ต้องไปที่สหกรณ์ประชาคม
แต่ทำเลที่ตั้งของหมู่บ้านดีมาก อยู่ติดกับทางหลวงแผ่นดิน ทางตะวันออกห่างออกไป 20 ลี้คือเมืองตงผิง ส่วนทางตะวันตกห่างออกไปกว่า 20 ลี้คืออำเภอหยุนหยาง
กองผลิตเสิ่นโหลวตั้งอยู่ตรงกลาง ไม่ว่าจะเข้าเมืองหรือไปอำเภอก็สะดวกมาก เดินเท้าประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ส่วนขี่จักรยานใช้เวลาแค่ 20 กว่านาที
เย่ฟางเฟยตรงไปที่สหกรณ์ประชาคม ตั้งใจจะซื้อวัตถุดิบทำขนมเค้กไข่ กลับไปทำลองที่บ้านเดิมของตัวเอง
ถ้าทำสำเร็จ พรุ่งนี้เธอจะไปดูตลาดที่เมืองตงผิงกับพี่ชายคนที่สี่ สั่งทำพิมพ์ขนม เช่าห้องเตรียมเปิดร้าน
เธอขี่จักรยานมาถึงสหกรณ์ประชาคม กำลังจะเลี้ยวไปทางหลังโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูร้องเรียก “พี่สะใภ้”
เธอกระโดดลงจากจักรยาน เห็นเสิ่นจ้านเฉียงวิ่งมาจากฝั่งตรงข้าม “พี่สะใภ้ มาทำอะไรที่สหกรณ์ประชาคมเหรอครับ มาซื้อของหรือเปล่า”
“พี่มาซื้อน้ำตาลทรายขาวน่ะ” เย่ฟางเฟยมองกระเป๋านักเรียนที่เขาสะพายพาดบ่าอย่างลวก ๆ จนหนังสือข้างในแทบจะหล่นออกมา เธอขมวดคิ้วถาม “ไม่ไปเรียน แล้วมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”
เสิ่นจ้านเฉียงหัวเราะแหะ ๆ “พี่สะใภ้ ยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียนครับ พี่จะไปซื้อของหลังโรงเรียนใช่ไหม ผมคุ้นทาง ให้ผมพาไปไหมครับ”
เย่ฟางเฟยมองนาฬิกา ตอนนี้ฟ้าสางเร็ว พวกเธอกินข้าวเสร็จมาพักใหญ่แล้ว แต่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเท่านั้น
เธอไม่รู้ว่าตลาดเป็นยังไงบ้าง พอคิดว่าตัวเองพกเงินก้อนใหญ่มาด้วย จึงให้เสิ่นจ้านเฉียงเดินทางไปด้วยกัน
ยังไม่ทันถึงที่ เย่ฟางเฟยก็ได้ยินเสียงต่อรองราคา เธอให้เสิ่นจ้านเฉียงจูงจักรยาน ส่วนตัวเองเดินนำไปก่อน
หลังโรงเรียนเป็นป่าละเมาะผืนเล็ก ๆ ตอนนี้ถูกพวกพ่อค้าแม่ขายจับจองกันหมดแล้ว บ้างก็เอาไก่กับไข่ที่บ้านมาขาย บ้างก็ขายเต้าหู้กับถั่วงอก ส่วนแผงริมทางมีขนมเค้กกรอบกับขนมพีชกรอบวางอยู่