ตอนที่พวกผู้หญิงตระกูลโจวมาถึงบ้านเสิ่นชุยหลาน อวี๋ชุนเสียก็ถูกตบตีจนหน้าบวมช้ำไปหมดแล้ว
โจวหงอวี้กับป้าสะใภ้ใหญ่ของโจวหงฉีแยกพวกเธอออกจากกันได้แล้ว กำลังยืนเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่ายอยู่
อวี๋ชุนเสียนั่งร้องไห้ด่าทออยู่บนพื้น ถ้อยคำหยาบคายจนฟังไม่เข้าหู ซุนซิ่วจวี๋เดินเข้าไปตบเธออีกฉาด
“ด่าสิ ด่าให้เต็มที่ วันนี้ฉันจะดูซิว่าปากแกเก่งกว่า หรือที่ฉันตบมันเจ็บกว่ากัน”
สะใภ้สามของโจวหงฉีรีบเข้ามาห้ามทั้งคู่ “พี่สะใภ้รอง แม่ของชุยหลาน พวกเราก็คนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ตีกันแบบนี้ไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้คนอื่นหัวเราะเยาะหรือคะ?”
“ถุย ใครเป็นครอบครัวเดียวกับมันกัน! ตระกูลโจวรังแกลูกสาวฉันขนาดนี้ ฉันอยากสับพวกมันให้เป็นชิ้น ๆ ด้วยซ้ำ”
ซุนซิ่วจวี๋กวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่เห็นคนที่ตามหา จึงถามผู้หญิงสองสามคนที่เพิ่งมาถึงว่า “ไอ้ลูกนอกคอกโจวหงฉีอยู่ไหน? ไม่ใช่ว่าชอบลงไม้ลงมือกับผู้หญิงหรือไง? เรียกมันออกมา ให้ฉันดูซิว่ามันจะเก่งสักแค่ไหน!”
พอได้ยินเธอเรียกโจวหงฉีว่าไอ้ลูกนอกคอกไม่หยุด อวี๋ชุนเสียก็ฮึดฮัดลุกขึ้นหมายจะตบหน้าเธอ แต่ถูกผู้หญิงหลายคนในตระกูลโจวขวางไว้ ได้แต่ยืนด่ากราดอยู่ตรงนั้น
“ซุนซิ่วจวี๋ เห็น ๆ อยู่ว่าลูกสาวแกไม่มีความสามารถ มัดใจผู้ชายไว้ไม่ได้ ยังมีหน้ามาวางท่าอยู่ที่นี่อีกหรือ? พาลูกสาวแกกลับไปอบรมให้ดี สอนให้รู้จักเอาใจผู้ชายบ้าง อย่าทำตัวเป็นนังปากตลาด ผลักไสผู้ชายออกไปทุกวัน!”
“นังหน้าด้าน! ไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายถูกแกเลี้ยงจนเป็นแบบนั้น บ้านไหนมีแม่เป็นแบบไหน ลูกก็เป็นแบบนั้น! ตระกูลเสิ่นของเรามีความประพฤติดี ไม่รู้จักยั่วผู้ชายเหมือนแก แล้วก็ไม่หน้าด้านเท่าแกด้วย แกเก่งเรื่องเอาใจผู้ชายขนาดนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าในหมู่บ้านแกกับลูกสาวมัดใจผู้ชายไว้ได้กี่คนแล้ว!”