เสิ่นชุยเจวียนขยันมาตั้งแต่เด็ก แถมยังเป็นคนช่างสังเกต เห็นงานตรงหน้าก็ลงมือทำทันที
เธอทักทายพวกพี่น้องตระกูลเย่แล้วก็เริ่มกวาดลานบ้าน จัดเก็บข้าวของในห้อง
หลังจากเย่ต้าหู่กับคนอื่น ๆ กินข้าวเสร็จ เธอก็รีบแย่งไปล้างหม้อ ล้างชาม แล้วยังทำความสะอาดห้องครัวจนสะอาดเอี่ยมเป็นระเบียบ
เย่ซื่อหู่ยกใบปลิวออกมาจากห้องโถง พอเห็นเสิ่นชุยเจวียนกำลังเช็ดกระจกหน้าต่างในห้องโถง ก็ยิ้มแล้วพูดกับเย่ฟางเฟยว่า “ชุยเจวียนเป็นผู้หญิงที่ขยันจริง ๆ”
“ทั้งขยันทั้งคล่องแคล่ว นิสัยก็ดี ฉันว่าจะสอนเธอทำขนมไข่ด้วย” เย่ฟางเฟยตอบ
“ได้สิ เธอจัดการตามที่เห็นสมควรเลย” เย่ซื่อหู่ไม่มีความเห็นอะไร ฝีมือเป็นของน้องสาว เธออยากถ่ายทอดให้ใครก็เป็นอิสระของเธอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มายุ่ง
“พี่สี่ ติดต่อเรื่องไส้หมูกับหัวหมูไว้เรียบร้อยหรือยัง? สองอย่างนี้จัดการค่อนข้างยุ่งยาก ต้องเอากลับมาเตรียมตั้งแต่วันก่อนเปิดร้าน” เย่ฟางเฟยถาม
เย่ซื่อหู่ยิ้มพลางพยักหน้า “วางใจเถอะ จัดการไว้หมดแล้ว สั่งไส้หมูไว้ 20 พวง หัวหมู 6 หัว และขาหมู 26 ขา มะรืนนี้เช้าฉันจะไปรับที่โรงฆ่าสัตว์”
“พี่สี่มีเส้นสายที่โรงฆ่าสัตว์ด้วยเหรอ?”
ตั้งแต่ทั้งคู่ร่วมมือกันทำธุรกิจ เย่ฟางเฟยก็ยิ่งนับถือความสามารถในการเข้าสังคมของพี่สี่มากขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ว่าไปที่ไหนเขาก็คุยกับคนอื่นได้สองสามประโยค พอเจอกันไม่กี่ครั้งก็สนิทกันจนเรียกพี่เรียกน้องได้ เรียกได้ว่าเป็นตัวท็อปด้านการเข้าสังคมเลยทีเดียว
“พี่เขยเธอช่วยติดต่อโรงฆ่าสัตว์ให้ ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของเขาเป็นเจ้าหน้าที่การเงินที่นั่น คราวนี้ก็ไหว้วานเธอช่วยน่ะ”
เย่ฟางเฟยถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีพี่สาวคนหนึ่งที่แต่งงานไปอยู่ในเมือง
พอพูดถึงพี่สาวของเธอ เย่ฟางหลาน ก็ต้องเล่าเรื่องความรักของพี่สาวสักหน่อย
เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน