【ตัวเอกเป็นผู้ทะลุมิติ แต่ก่อนทะลุมิติไม่เคยดูเรื่องจอมยุทธ์น้อยไร้เทียมทานมาก่อน เพราะในประเทศจีน เรื่องนี้ก็นับเป็นการ์ตูนและอนิเมะที่ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม ดังนั้นจึงมีหลายเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องได้】
【โปรดทราบว่าในเรื่องมีเนื้อหาเลือดสาด ความรุนแรง และอื่น ๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ หากรู้สึกไม่สบายใจ โปรดข้ามย่อหน้าหรือข้ามตอนได้】
【หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ใช้เครื่องมือเอไอ หากพบคำผิด โปรดแท็กมาให้แก้ไขได้ทันที】
จักรวรรดิวิทรัม
สปาร์ตายืนอยู่บนสังเวียนประลอง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ลมหายใจถี่กระชั้น
นั่นเป็นเพราะ
วันนี้เขาเพิ่งอายุครบสิบแปดปี และสิ่งที่กำลังรอเขาอยู่ก็คือ... การทดสอบ ‘พิธีบรรลุนิติภาวะ’ ที่ใกล้เข้ามา
จักรวรรดิวิทรัมมีกฎเหล็กข้อหนึ่ง นั่นคือชาววิทรัมทุกคนที่บรรลุนิติภาวะต้องเข้ารับการทดสอบความแข็งแกร่งจากพ่อแม่ของตน
ในการทดสอบ ผู้บรรลุนิติภาวะต้องต่อสู้แบบหนึ่งต่อสอง และได้รับการยอมรับจากพ่อหรือแม่คนใดคนหนึ่ง จึงจะถือว่าการทดสอบสิ้นสุดลง
แต่หากไม่ได้รับการยอมรับ พ่อแม่ก็สามารถลงมือสังหารผู้บรรลุนิติภาวะด้วยตนเองระหว่างการทดสอบ โดยไม่ต้องรับโทษใด ๆ เช่นกัน
หลายปีก่อน สปาร์ตาได้ยินเรื่องนี้เข้า นับแต่นั้นมาเขาก็ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย ฝึกฝนเพิ่มพูนความแข็งแกร่งทุกวัน เพราะกลัวว่าจะต้องมาตายในวันพิธีบรรลุนิติภาวะ
การฝึกฝนอันเข้มงวดตลอดหลายปีแทบเอาชีวิตเขาไป
แม้ความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่อาจข่มความตึงเครียดและความหวาดหวั่นในใจได้
สปาร์ตาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก ก้มมองมือทั้งสองข้าง พลางคิดในใจเงียบ ๆ
‘นับตั้งแต่ทะลุมิติมาจนถึงตอนนี้ เวลาก็ผ่านไปสิบแปดปีโดยไม่รู้ตัวแล้ว’
ใช่แล้ว เขาเป็นผู้ทะลุมิติมาจากโลก แต่ต่างจากนิยายทั่วไปตรงที่วิธีทะลุมิติของเขาออกจะพิลึกอยู่สักหน่อย
ตอนเข้าห้องน้ำ เขาจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง จนทำให้ก๊าซชีวภาพระเบิด พอลืมตาแล้วกะพริบตาอีกที เขาก็มาโผล่อยู่บนดาวดวงนี้เสียแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เขาใช้ชีวิตในชื่อสปาร์ตามาโดยตลอด
พูดตามตรง เขาไม่ชอบชีวิตที่นี่เอาเสียเลย ไม่ชอบผู้คนที่นี่ ไม่ชอบกฎหมายที่นี่ยิ่งกว่า กระทั่งพ่อแม่ของตัวเองก็ยังเกลียดมาก
ชาววิทรัมทุกคนที่นี่ต่างดูอึดอัดไร้ชีวิตชีวา พวกเขาไร้อารมณ์ ราวกับเป็นท่อนไม้พูดได้
ขณะที่สปาร์ตากำลังคิดฟุ้งซ่าน ชายหญิงคู่หนึ่งก็บินมาจากระยะไกล ก่อนลงจอดบนสังเวียนประลอง
ทั้งสองสวมชุดรบสีขาวรัดรูป ตรงกลางหน้าอกพิมพ์สัญลักษณ์ของจักรวรรดิวิทรัม
ชายวัยกลางคนไว้หนวดเส้นเล็กเหนือริมฝีปาก ผมดำแซมขาวเล็กน้อย ใบหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอ
หญิงวัยกลางคนผมสั้นประบ่า กอดอกพลางมองสปาร์ตาด้วยสายตารังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
ทั้งสองคือพ่อแม่ของสปาร์ตา
เอริกกับโซอี้
ราวกับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติข้างกาย เอริกเหลือบมองโซอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา
ส่วนสปาร์ตายืนอยู่ไม่ไกลจากทั้งคู่ คอยมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
ความรังเกียจที่โซอี้มีต่อเขานั้นมีสาเหตุ
เมื่อสิบแปดปีก่อน เอริกเอาชนะโซอี้ จากนั้นก็บังคับให้มีความสัมพันธ์บางอย่างกับเธอ จึงให้กำเนิดเขาออกมา
โซอี้ผู้เป็นแม่ไม่ได้รังเกียจแค่เขา แต่ยังเกลียดเอริกผู้เป็นพ่อด้วยเช่นกัน
แม้ฟังดูเหลวไหล แต่ในจักรวรรดิวิทรัม เรื่องแบบนี้กลับเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วไป
ผู้แข็งแกร่งสามารถควบคุมผู้อ่อนแอได้ตามใจชอบ แม้แต่เรื่องการมีลูกก็ไม่เว้น
เอริกถอนสายตาจากโซอี้ แล้วกวาดตามองสปาร์ตาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามว่า “เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง”
“พร้อมแล้ว”
“ดี”
เอริกไม่พูดพล่ามให้เสียเวลา สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา เขากำหมัดแน่น ถอยขาขวาไปครึ่งก้าว แล้วตั้งท่าต่อสู้แบบที่ชาววิทรัมส่วนใหญ่ใช้กัน
สปาร์ตาตั้งท่าต่อสู้เช่นกัน จับจ้องเอริกอย่างตั้งใจ จดจ่อเต็มที่
สามวินาทีต่อมา
“เริ่มได้”
ทันทีที่เอริกพูดจบ โซอี้ก็เปิดฉากก่อน ร่างของเธอหายวับไปจากตำแหน่งเดิม
จู่ ๆ ก็มีเสียงลมหวีดหวิวจากทางซ้ายของสปาร์ตา เขายกแขนซ้ายขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
ท่อนแขนซ้ายปะทะกับลูกเตะตวัดของโซอี้ เกิดเสียงทึบดังสนั่น
“ปัง!”
คลื่นอากาศที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาระหว่างทั้งสอง
สปาร์ตาเจ็บแปลบเล็กน้อย ถูกลูกเตะตวัดซัดจนถอยไปหลายเมตร พื้นใต้รองเท้าถูกครูดเป็นร่องยาวสองเส้น ยังไม่ทันตั้งหลักได้ เอริกก็ปรากฏตัวข้างกายแล้วชกเข้าที่ใบหน้าเขา
สปาร์ตาถูกซัดล้มลงกับพื้น กลิ้งไปอีกสิบกว่าตลบกว่าจะหยุด
“แค่ก ๆ”
เขาลุกขึ้น ใช้หลังมือเช็ดเลือดเล็กน้อยที่ไหลออกจากรูจมูก
ไม่เหมือนกับที่คิดไว้เท่าไร แม้จะถูกชกจนเลือดออก แต่ก็ไม่ได้เจ็บมาก ยังอยู่ในระดับที่ทนไหว
“ถ้ามีแค่นี้ ทางเดียวที่รอแกอยู่ก็คือถูกพวกเราประหาร”
เอริกขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกไม่พอใจ
“มาอีก ผมยังไหว”
สปาร์ตากำหมัดแน่นอีกครั้ง ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่าเอริกกับโซอี้
“หึ”
เอริกแค่นเสียงเย็นชา วงแหวนคลื่นเสียงปรากฏขึ้นใต้เท้า ก่อนพุ่งเข้าใส่สปาร์ตาพร้อมเหวี่ยงหมัด
เมื่อเผชิญกับหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน สปาร์ตาเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับเหวี่ยงหมัดขวาออกไปอย่างรวดเร็ว ชกเข้าที่ซี่โครงของเอริก
หมัดนี้ทำให้เอริกเซถลา แววประหลาดใจที่ยากจะสังเกตวาบผ่านดวงตาของเขา
“ไม่เลว แต่ยัง...”
สปาร์ตาไม่ตอบ เพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หมัดขวาพุ่งแหวกอากาศ ชกเสยเข้าที่คางของเอริก
เอริกยังพูดไม่ทันจบ คำพูดก็จุกอยู่ในลำคอ ร่างทั้งร่างถูกชกจนเท้าลอยพ้นพื้น เอนหงายและลอยค้างอยู่กลางอากาศ
ยังไม่จบแค่นั้น สปาร์ตายกแขนซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมงอตัวลงเล็กน้อย หมัดซ้ายเหวี่ยงฟาดราวกับค้อนขนาดใหญ่ กระแทกเข้าที่ท้องของเอริก
ร่างของเอริกงอพับเป็นรูปตัว ‘วี’ ก่อนกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดหลุม
การโจมตีต่อเนื่องสองกระบวนท่าที่สมบูรณ์แบบ
สปาร์ตาไม่คิดปล่อยโอกาสทองตรงหน้าให้หลุดมือ เขายกขาขวาขึ้น ทำท่าเหมือนเตะฟุตบอล ก่อนเตะใส่ศีรษะเอริก
การโจมตีครั้งต่อไปจะต้องรุนแรงสุดขีด
“ปั่ก!”
การโจมตีหยุดชะงักลงทันที ข้อเท้าของสปาร์ตาถูกมือใหญ่คว้าไว้ได้อย่างมั่นคง
“เล่นพอหรือยัง?!”
เอริกคำรามลั่น ก่อนลอยตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในแนวตั้งฉากเก้าสิบองศา
“ปัง!”
“ปัง!”
“ปัง!”
“...”
ในวินาทีนั้นสปาร์ตาราวกับกลายเป็นอาวุธชิ้นหนึ่ง ถูกเอริกจับข้อเท้าแล้วฟาดกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกครั้งที่ฟาดลงมา ฝุ่นจะฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศ
หลังจากฟาดไปไม่รู้กี่ครั้ง ในที่สุดเอริกก็หยุด เขายกสปาร์ตาขึ้นเหนือศีรษะสูง แล้วมองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง
ตอนนี้ใบหน้าของสปาร์ตาเต็มไปด้วยเลือด แขนทั้งสองข้างห้อยลงตามธรรมชาติ ดูราวกับตุ๊กตาที่พังยับเยิน
แม้จะอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ มุมปากของเขากลับยกขึ้น
เพราะ... แค่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำต่อจากนี้ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้
“ดูท่าแกจะยอมรับผลลัพธ์ที่ต้องถูกประหารแล้วสินะ”
เมื่อเห็นมุมปากของสปาร์ตายังคงยกขึ้น เอริกก็รู้สึกสงสัย แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก
ในสายตาของเขา ผลลัพธ์ก็มีแค่นี้
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
ในที่สุดสปาร์ตาก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น
สวรรค์ไม่เคยปิดทางรอดของใคร ขอแค่เขาอยากมีชีวิตอยู่ เขาก็มีวิธีตั้งมากมาย
จากนั้นเขาก็กำหมัด แล้วชกออกไป
เป้าหมายในการโจมตีครั้งนี้คือ... จุดยุทธศาสตร์ระหว่างขาของเอริก!
สปาร์ตารู้ดีว่านี่เป็นวิธีที่ไร้ยางอาย แต่ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ต้องทำทุกวิถีทางนั่นแหละ!
“อ๊ากกกกกกก!!!!!”
เสียงกรีดร้องของเอริกก้องไปทั่วทุกมุมของสังเวียนประลอง ฟังดูทั้งโศกเศร้าและสิ้นหวัง
เขาปล่อยมือที่จับข้อเท้าของสปาร์ตา รีบยกมือทั้งสองขึ้นกุมหว่างขา เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น
น้ำตา น้ำมูก และน้ำลายไหลออกจากดวงตา รูจมูก และปากของเอริก
เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน!!
นี่คือความเจ็บปวดที่สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ไม่อาจใช้พลังใจฝืนทนได้
เมื่อเห็นสภาพน่าอนาถของเอริก สปาร์ตาก็อดสะดุ้งไม่ได้ รู้สึกเจ็บแปลบตามไปด้วยอยู่บ้าง
ดูจากสภาพของอีกฝ่าย คงต่อสู้ไม่ได้ไปอีกพักใหญ่ เช่นนั้นก็...
สปาร์ตาหันสายตาไปยังโซอี้ที่ยืนดูอยู่ห่างออกไป