ตามเวลาตื่นนอนของเจียงซินเหลียน สาวใช้มาตรงเวลาและเคาะประตูห้อง
“คุณหนูเจียงเจียง ของที่คุณหนูต้องการ... เอ๊ะ?”
ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออกตั้งแต่เคาะครั้งแรก สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อคืนคุณหนูเจียงเจียงไม่ได้ปิดประตูหรือ? หรือว่าคุณหนูตื่นแล้ว?
ในฐานะคนรับใช้ หากไม่สามารถมาปรนนิบัตินายท่านได้ทันทีที่ตื่น ก็ถือเป็นความบกพร่องของนาง สาวใช้คร่ำครวญในใจ ก่อนผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องเงียบสนิท ม่านเตียงห้อยลงมาเล็กน้อย ดูไม่เหมือนคนตื่นแล้ว
สาวใช้ที่เกร็งอยู่ค่อยคลายใจลง นางยกม่านขึ้นอย่างเบามือ “คุณหนูเจียงเจียง ถึงเวลา...!!!”
นางเห็นอะไรอยู่กันแน่? คุณชายอัลเลนมาอยู่บนเตียงได้อย่างไร?! หรือว่านางเข้าห้องผิด?
แต่คนที่อยู่ในอ้อมแขนคุณชายอัลเลนเป็นใครกัน? ผมสีทอง รูปร่าง หน้าตา—นี่ก็คือคุณหนูเจียงเจียงชัด ๆ!
สาวใช้สับสนจนทำอะไรไม่ถูก
อัลเลนตื่นตั้งแต่สาวใช้เข้ามาในห้องแล้ว เพียงแต่ในอ้อมแขนมีร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่น กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาชอบอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก ทำให้หัวใจอ่อนหวานและอาลัยอาวรณ์จนไม่อยากปล่อยมือ
กระทั่งรู้ตัวว่าสาวใช้ยืนอยู่ข้างเตียงมาพักหนึ่ง เขาจึงได้สติ
นี่เขาอยู่ในห้องของเจียงเจียง แถมยังนอนบนเตียงของเจียงเจียงด้วย!
เขาลืมตาขึ้นทันที เห็นสาวใช้ยืนอยู่หน้าเตียงด้วยสีหน้าล่องลอยและสายตาล่อกแล่ก จึงยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้เงียบ
สาวใช้รีบปิดปากแน่น พยักหน้ารัว ๆ ใบหน้าแดงระเรื่ออย่างประหลาด
คุณชายอัลเลนกับคุณหนูเจียงเจียง! พวกเขา...! คุณพ่อบ้าน รีบมาดูเร็วเข้า!
เจียงซินเหลียนหนุนแขนของอัลเลนอยู่ พอเขาขยับตัว นางก็เริ่มมีท่าทีเหมือนจะตื่น ส่งเสียงครางงึมงำแล้วหันหน้าไปอีกทาง
อัลเลนกลั้นหายใจ ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ จนเจียงซินเหลียนกลับไปหลับสนิทอีกครั้ง เขาถึงค่อยผ่อนคลาย แล้วหันไปพยักเพยิดให้สาวใช้ออกไป