เจียงซินเหลียนตกอยู่ในฝันร้าย ฝันร้ายที่เรียกว่าอดีต
บ้านหลังเก่าซอมซ่อสกปรกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า รกรุงรังจนแทบไม่มีที่ให้เดิน
เธอย่องเข้าไปทางประตูใหญ่ ตั้งใจจะกลับห้องตัวเองเงียบ ๆ ทว่าประตูห้องของแม่กลับเปิดออก ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินออกมาพลางคาดเข็มขัด
“โอ้ นี่ลูกสาวเธอเหรอ?” สายตาหื่นกระหายของชายคนนั้นกวาดมองเธอ “หน้าตาดีไม่เบาเลยนะ เมื่อไหร่จะออกไปรับแขก?”
เธอก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเร่งฝีเท้าหลบเข้าไปในห้อง บ้านในสลัมเก็บเสียงได้แย่มาก เธอจึงได้ยินคำตอบของแม่ชัดเจน “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้หรอกค่ะนายท่าน ต้องถามสามีฉันก่อน”
“พอลูกสาวเธอเริ่มรับแขกแล้ว อย่าลืมบอกฉันล่ะ”
“ถ้านายท่านมาอุดหนุนฉันบ่อย ๆ ฉันจะบอกเป็นคนแรกเลยค่ะ”
พวกเขาคุยกันโดยไม่คิดจะเกรงใจเธอเลยสักนิด อย่างไรเสียเธอก็เป็นแค่เด็ก จะไม่ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการตามใจชอบได้หรือ?
ตกกลางคืน พ่อที่ออกไปเล่นพนันมาทั้งวันก็กลับบ้าน พอก้าวเข้าประตูก็อาละวาดทันที “นังโสเภณีสองตัวที่ผลาญเงินฉัน! ขายพวกแกทิ้งให้หมด จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินฉันอีก!”
แม่รีบเอาเงินที่หาได้วันนี้ยื่นให้พ่อ “วันนี้มีนายท่านคนหนึ่งถูกใจเจียงเจียง ถามว่าเมื่อไหร่เธอจะออกไปรับแขก คุณว่า...”
ชายที่กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัวกลอกตาไปมา ก่อนจะมองไปยังลูกสาวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง “อ้อ จำได้แล้ว เธออายุ 12 แล้วใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ ปีนี้ครบ 12 พอดี”
“หึ ฉันเลี้ยงมันมาตั้งนาน ถึงเวลาหาเงินกลับมาให้ฉันบ้างแล้ว ไปบอกผู้ชายคนนั้น” พ่อเรอออกมาหลังดื่มเหล้า “มะรืนนี้...ไม่สิ พรุ่งนี้มาเลย”