หลังเจียงจื่อเยวี่ยกินดีงูสามเหลี่ยมทองเข้าไปได้ไม่นาน สีหน้าก็ดีขึ้นเล็กน้อย ร่างกายไม่กระตุกเบา ๆ อีกต่อไป
หลังจากแพทย์ตรวจเสร็จ ก็พยักหน้าให้เจียงซินเหลียน “ไม่เป็นไรแล้ว ต่อจากนี้แค่พักฟื้นให้ดี”
เหล่าลูกน้องที่ได้ยินเช่นนั้นต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าเผยความยินดี ทว่าที่มีมากกว่ากลับเป็นความหวาดหวั่นและความสงสัยในตัวเอง
พวกเขาลอบมองอัลฟาที่ยืนอยู่ในห้องรับแขก แล้วถามตัวเองว่า ฉันต้องเป็นคู่ต่อสู้กับผู้ชายแบบนี้จริง ๆ หรือ?
ลำพังคนเดียวสังหารคนไปห้าสิบ ช่วยคนไว้นับร้อย ลำพังคนเดียวก็กำจัดงูสามเหลี่ยมเงินจนหมด แล้วเอาดีงูสามเหลี่ยมทองมาได้ ตั้งแต่โบราณมาไม่เคยมีใครทำได้ คนเช่นนี้ใครจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้?
แค่หลีซวิ่นถิงยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ผู้คนหมดสิ้นความคิดที่จะต่อต้าน
เจียงซินเหลียนเห็นความหวั่นไหวของพวกเขาแล้ว ในใจก็หนักอึ้งเล็กน้อย
“พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ทิ้งคนไว้สักสองสามคนคอยดูแลพี่สาวก็พอ”
เหล่าลูกน้องราวกับได้รับการปลดปล่อย ไม่นานห้องรับแขกก็เหลือเพียงหลีซวิ่นถิงกับเจียงซินเหลียนสองคน
“คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”
เจียงซินเหลียนเดินไปข้างกายหลีซวิ่นถิง แล้ววนดูรอบตัวเขาหนึ่งรอบ
แม้จะได้พักไปครู่หนึ่งแล้ว กล้ามเนื้อของชายหนุ่มก็ยังคงตึงนูนจากเลือดที่สูบฉีด เส้นเลือดปูดขึ้น รอบกายแผ่ไออำมหิตเข้มข้น
หลีซวิ่นถิงข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนเอาไว้ “ผมไม่เป็นไร ไม่ได้บาดเจ็บ”
ร่างกายไม่ได้บาดเจ็บ แต่...