“ยามนี้พระสนมเอกทรงโดดเด่นไร้ผู้ใดเทียบได้จริง ๆ เมื่อวานงานเลี้ยงฉลองครบ 100 วันขององค์ชายสาม ฝ่าบาททรงยินดีจึงพระราชทานของกำนัลมากมาย!”
“องค์ชายสามเฉลียวฉลาดน่ารัก ทั้งยังมีพระวรกายแข็งแรง จะเทียบกับองค์ชายรองที่ทรงประชวรออดแอดอยู่ตลอดได้อย่างไร”
“องค์ชายสามทรงพระสิริโฉมจริง ๆ แต่...แต่หน้าตาไม่ค่อยเหมือนฝ่าบาทเลย”
ตำหนักเจียนเจีย
เจียงซินเหลียนนอนตะแคงอยู่บนเตียง คอเสื้อเปิดกว้างเผยผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง ใบหน้างดงามเย้ายวนยังคงมีร่องรอยอารมณ์รักที่ไม่จางหาย
“ทุกคนต่างพูดกันว่า ซวี่เอ๋อร์หน้าตาไม่เหมือนบิดาของเขา”
นางยื่นมือไปหยิกแก้มอ่อนนุ่มของเด็กน้อย ซวี่เอ๋อร์ยิ้มกว้าง ดวงตาคู่นั้นเหมือนนางไม่มีผิด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็เอียงหน้าเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา เมื่อนำมาเทียบกับเด็กในอ้อมแขนแล้ว ทั้งคู่มีหน้าตาคล้ายกันถึงหกส่วน
“ท่านคิดอย่างไรเล่า ใต้เท้าราชครู?”
*
【ยินดีต้อนรับ ท่านผู้ทำภารกิจเข้าสู่ระบบ “แผนสวมบทนางร้าย” ข้าคือระบบ 086
ในนิยายรักทุกเรื่อง เพื่อขับเน้นความรักอันยิ่งใหญ่ระหว่างพระเอกกับนางเอก ย่อมมีนางร้ายอยู่คนหนึ่งเสมอ นางคอยสร้างอุปสรรคนานัปการให้ทั้งคู่ แต่ขณะเดียวกันก็ช่วยผลักดันความสัมพันธ์ของพวกเขา จึงเป็นตัวละครที่ขาดไม่ได้
ภารกิจของท่านคือ สวมบทนางร้าย เพื่อขับเคลื่อนเนื้อเรื่องและความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอก】
【รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จคือคะแนนสะสม อีกทั้งยังสะสมความคืบหน้าในแต่ละโลก เมื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุด ระบบจะทำให้ความปรารถนาของท่านเป็นจริงได้หนึ่งข้อ】
【...ท่านผู้ทำภารกิจ ได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่?】
เจียงซินเหลียนพยายามขยับนิ้วด้วยความยากลำบาก สีหน้าเจ็บปวด “ทำไม...ร่างกายถึงเจ็บไปหมดเลย”
พูดให้ถูกคือไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นอวัยวะภายใน ท้องบิดเกร็ง ปากกระเพาะมีแต่น้ำเปรี้ยวเอ่อขึ้นมา
【ท่านถูกวางยาพิษ แต่ไม่เป็นไร 086 กำลังช่วยขจัดพิษให้ท่าน】
ระบบส่งเนื้อเรื่องเข้าสู่สมองของเจียงซินเหลียน
นี่คือนิยายชิงอำนาจในวังหลังยุคโบราณ นางเอกจ้าวเยว่หลีชาติก่อนรักจักรพรรดิอย่างลึกซึ้ง ในหัวใจและสายตามีเพียงพระองค์ ทว่าความรักที่ทุ่มเทกลับไม่ได้รับการทะนุถนอมจากคนที่นางรัก ความจริงใจถูกเหยียบย่ำ ส่วนความไร้เดียงสาและจิตใจดีงามก็ชักนำหายนะมาสู่นางอย่างรวดเร็ว
นางถูกใส่ร้ายจนลดขั้นเป็นเป่าหลิน ก่อนถูกฆ่าปิดปากและสิ้นใจอย่างอนาถในตำหนักเย็น เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ นางจะไม่ยอมรักบุรุษผู้นั้นอีกเด็ดขาด!
ชาตินี้ ในใจของจ้าวเยว่หลีมีเพียงอำนาจ นางจะต้องก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาให้ได้!
【จากนั้นก็ผ่านเรื่องราวรักทั้งสุขและทุกข์ นางเอกให้กำเนิดองค์ชายเพียงพระองค์เดียวของจักรพรรดิ และได้ขึ้นเป็นฮองเฮาสมปรารถนา
ส่วนท่านคือพระสนมเอกเจียง ผู้มีบทบาทสำคัญในเนื้อเรื่องเดิม ไม่ทราบว่าเกิดเหตุใด ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว ตัวละครสำคัญจึงขาดหายไป ท่านเลยถูกส่งมา】
อาการปวดบิดที่เกิดขึ้นหลังฟื้นขึ้นมาค่อย ๆ ทุเลาลง เจียงซินเหลียนฝืนลุกนั่ง สำรวจสภาพแวดล้อมภายในห้อง
ม่านเตียงปักลายดอกอบเชยคู่สีเขียวโปร่งบางห้อยระย้า บดบังห้องที่ดูว่างเปล่าอยู่เล็กน้อยไม่มิดนัก ข้างหน้าต่างมีกรอบไม้จันทน์วางกระจกทองแดงไว้ เจียงซินเหลียนเดินไปหยุดตรงนั้น มองใบหน้าของคนในกระจก
ผมดำยาวสลวยทิ้งตัวลงบนบ่า ใบหน้างามละมุนดุจหยกผุดผ่อง งดงามสดใสยิ่งกว่ามวลดอกไม้
【ท่านผู้ทำภารกิจ พิษในร่างกายของท่านถูกขจัดออกหมดแล้ว แต่ข้าช่วยขจัดพิษให้ท่านได้เพียงครั้งเดียว ท่านควรจัดการกับต้นตอเสีย】
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ 086 พาผู้ทำภารกิจมาทำภารกิจ มันจึงแนะนำอย่างคล่องแคล่ว
【ต้นตออยู่ตรงนั้น...】
“ดอกโบตั๋นหยกประดับเส้นทองตรงนั้นสินะ”
086 ชะงักไป 【ท่าน...ท่านรู้ได้อย่างไร?】
“ห้องนี้ตกแต่งเรียบง่าย มีเพียงดอกโบตั๋นต้นนี้ที่หรูหราโดดเด่น” เจียงซินเหลียนใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำปิดจมูก เดินเข้าไปใกล้ดอกไม้แล้วมองสำรวจ ก่อนสรุปว่า
“ฮองเฮาเป็นคนทำใช่ไหม”
086 ตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่ตอบอย่างเหม่อลอยว่า 【ท่านพูดถูกแล้ว】
ดูจากการตกแต่งห้องก็พอจะรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคนสงบเสงี่ยมและรักความเรียบง่าย ทั้งยังไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ แต่กลับมีของประดับหรูหราที่ไม่เข้ากับบรรยากาศเช่นนี้อยู่ในห้อง คงเป็นของพระราชทานจากสนมชั้นสูงคนใดคนหนึ่ง
จักรพรรดิเซียวสวินมีพระโอรสไม่มาก แม้จะขึ้นครองราชย์มาแล้วห้าปี แต่ก็มีเพียงองค์ชายสองพระองค์ องค์ชายใหญ่เป็นพระโอรสของพระสนมเอกเซี่ย ทว่าพระนางสิ้นพระชนม์ระหว่างคลอด ทำให้ทั้งแม่และลูกเสียชีวิตไปด้วย
องค์ชายรองเป็นพระโอรสของฮองเฮา แต่ประสูติมาก็ประชวรออดแอด ต้องพึ่งยาบำรุงชั้นดีคอยยื้อชีวิต ถึงอย่างไรก็ยังมีชีวิตอยู่ จักรพรรดิจึงทรงทะนุถนอมพระโอรสเพียงพระองค์เดียวเป็นพิเศษ
วางยาพิษไว้ในของพระราชทาน วิธีการตื้นเขินโง่เขลาเช่นนี้ มิใช่เท่ากับประกาศชัด ๆ หรอกหรือว่าคนวางยามีอำนาจหนุนหลังจนไม่เกรงกลัวสิ่งใด?
ทั่วทั้งวัง มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่อาศัยองค์ชายรองทำอะไรก็ได้ตามใจ
ยิ่งไปกว่านั้น นางอยู่ในห้องเพียงลำพังมานานขนาดนี้ กลับไม่มีนางกำนัลสักคนเข้ามาถามไถ่ คิดว่าในเรือนทิงอวี่คงมีคนถูกซื้อตัวไปไม่น้อย
ตำแหน่งก็ต่ำ ไร้เส้นสาย ยังมีฮองเฮาที่คิดจะเอาชีวิตอยู่เบื้องบน ช่างเป็นจุดเริ่มต้นที่เลวร้ายจริง ๆ
086 ปลอบประโลมผู้ทำภารกิจอย่างระมัดระวัง 【ไม่เป็นไร ท่านผู้ทำภารกิจ เพียงทำตามเนื้อเรื่อง อีกไม่นานก็จะได้เลื่อนเป็นพระสนมเอกแล้ว】
“ตอนนี้พูดถึงเรื่องนั้นก็ยังไกลเกินไป” เจียงซินเหลียนนั่งลงข้างโต๊ะ รินชาที่เย็นชืดให้ตนเอง “ไม่รู้ว่าในตำหนักนี้ยังมีใครที่พอจะดึงมาเป็นพวกได้บ้าง”
ด้านนอกห้อง ชิวเย่จัดเก็บข้าวของไปพลาง เหลือบมองเข้ามาในห้องอยู่บ่อยครั้ง
นายหญิงอยู่ในห้องตามลำพังมานานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว ต่อให้พักผ่อนก็สมควรตื่นได้แล้ว นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปยังห้องชงชา ยกกาน้ำชาขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องหลัก
แต่กลับถูกชุนฮวาขวางไว้ “นายหญิงไม่ได้เรียก เจ้าเข้าไปเองตามใจชอบได้อย่างไร ยังมีกฎระเบียบอยู่หรือไม่!”
ชิวเย่ก้มหน้าตอบอย่างนอบน้อม “พี่ชุนฮวา ข้าเห็นว่าน้ำชาของนายหญิงเย็นหมดแล้ว จึงคิดจะเข้าไปเปลี่ยนชาให้นายหญิง จะได้ไม่ต้องดื่มชาเย็นจนไม่สบายเจ้าค่ะ”
เจียงซินเหลียนฟังบทสนทนาของทั้งสองจากในห้องจนจบ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า “พวกเจ้าเข้ามา”
เมื่อสาวใช้ทั้งสองเข้ามาคุกเข่าตรงหน้านางแล้ว นางก็ทบทวนชื่อที่เพิ่งได้ยิน ก่อนเอ่ยว่า “ชุนฮวา เอาขนมมาให้...ข้า”
สีหน้านางสงบนิ่ง แต่ในใจกลับรัวถามระบบ “ข้าควรแทนตัวเองว่าอะไร? เปิ่นกงหรือเปิ่นจู่จื่อ?”
【ท่านเป็นกุ้ยจี๋ขั้นห้าชั้นรอง ควรแทนตัวเองว่าเปิ่นเสี่ยวจู่!】
ชุนฮวารับคำแล้วถอยออกจากห้อง ส่วนชิวเย่ยังคงก้มหน้าคุกเข่าอยู่ สัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังพินิจพิเคราะห์จากเบื้องบน
ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงได้ยินเสียงถามว่า “เปิ่นเสี่ยวจู่ถามเจ้า เจ้ามีชื่อว่าอะไร?”
ชิวเย่รีบก้มศีรษะลงกับพื้น “บ่าวเป็นสาวใช้คนสนิทของนายหญิง ชิวเย่เจ้าค่ะ”
【ท่านผู้ทำภารกิจ! ถามเช่นนี้ก็เผยพิรุธแล้วไม่ใช่หรือ! เจ้าของร่างเดิมจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสาวใช้คนสนิทของตนชื่ออะไร!】
“หุบปากเดี๋ยวนี้ ห้ามโผล่มาอีก” เจียงซินเหลียนสะดุ้งเพราะเสียงระบบ แล้วกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “นางกำลังแสดงความภักดีต่อข้าอยู่”
จากนั้นนางหันไปทางชิวเย่ เผยรอยยิ้มบาง ๆ “ลุกขึ้นเถอะ รินชาให้เปิ่นเสี่ยวจู่สักถ้วย”
ตำหนักคุนหนิง
ฮองเฮาเอนกายอยู่บนตั่ง หลับตาพักผ่อน นางกำนัลใช้ค้อนเล็กนวดขาให้อย่างแผ่วเบา ทั่วทั้งตำหนักอบอวลไปด้วยกลิ่นยาบำรุงที่ใช้รักษาพระวรกายขององค์ชายรอง
ฉินจู๋ สาวใช้คนสนิท ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาแล้วกระซิบข้างพระกรรณฮองเฮา
เมื่อฟังจบ ฮองเฮาก็ลืมพระเนตร ขมวดคิ้วถามว่า “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหรือ?”
“เพคะ วันนี้ยังเสวยโจ๊กข้าวจิงเหนียวไปทั้งชามด้วยเพคะ”
“ดอกโบตั๋นที่เปิ่นกงพระราชทานไป นางจัดวางไว้ในห้องดีหรือไม่?”
“คนของเราตรวจดูแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย กุ้ยจี๋เจียงดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเพคะ”
เช่นนั้นก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่
ยาพิษนี้เป็นพิษร้ายแรงที่มีอยู่ในตระกูลมารดาของนาง หากสูดดมเข้าไปเพียงเล็กน้อยก็ไม่เป็นอันตรายมากนัก แต่ถ้าสูดเข้าไปมาก ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยไม่ทัน
นางสั่งให้คนผสมยาพิษลงไปตอนเผาเครื่องเคลือบ ตั้งแต่พระราชทานดอกไม้ให้เจียงซินเหลียนก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว เหตุใดอีกฝ่ายยังมีชีวิตชีวาได้ถึงเพียงนี้?
ทั้งที่เมื่อสองวันก่อนเพิ่งมีข่าวมาว่าใบหน้าซีดเซียว แสดงว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้วแท้ ๆ
เมื่อนึกถึงใบหน้าของเจียงซินเหลียน ฮองเฮาก็เคียดแค้นอยู่ในพระทัย
บิดาของเจียงซินเหลียนเป็นเพียงขุนนางชั้นหกตัวเล็ก ๆ นางมีคุณสมบัติใดถึงได้เลื่อนเป็นกุ้ยจี๋ขั้นห้าชั้นรอง? มิใช่เพราะใบหน้านั้นหรอกหรือ?
ตอนคัดเลือกหญิงงามครั้งนั้น เพียงเห็นนางก็รู้สึกระแวง จึงคิดจะลงมือเล่นงานเพื่อไม่ให้นางเข้าวัง แต่ใครจะคิดว่าฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นแล้วกลับพอพระทัย จึงรับนางเข้าวัง
ยังดีที่เจียงซินเหลียนมีนิสัยสงบเสงี่ยม ไม่น่าดึงดูดใจ ฝ่าบาทจึงหมดความสนพระทัยอย่างรวดเร็วและทอดทิ้งนางไว้เบื้องหลัง เปิดโอกาสให้นางลงมือ
นางวางแผนอย่างยากลำบากมาหนึ่งปี ตอนนี้กลับมีคนมาบอกว่าเสียแรงเปล่า ไม่มีผลอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?!
ฮองเฮาทรงหงุดหงิด โบกพระหัตถ์ไล่นางกำนัลออกไป “บางทีนางอาจแค่ฟื้นขึ้นมาก่อนตาย จับตาดูเรือนทิงอวี่ให้ดี หากมีความเคลื่อนไหวอะไรค่อยมารายงาน”
*
(พระเอกจะปรากฏตัวในบทที่ 6 หากอยากอ่านฉากโต้ตอบของพระเอกนางเอก สามารถข้ามไปบทที่ 6 ได้ โลกนี้มีช่องโหว่ด้านตรรกะอยู่บ้าง เน้นความเร้าใจเป็นหลัก ขอความกรุณาเข้าใจด้วย)