เมื่อไม่อาจรู้สภาพร่างกายช่วงนี้ของเจียงซินเหลียนจากปากผู้อื่น จวงเฮ่อหมิงจึงไปตำหนักเจียนเจียด้วยตนเอง
ตอนเขาไปถึงก็ดึกมากแล้ว ขันทีที่มาเปิดประตูให้มีสีหน้าประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าผู้เป็นนายจะมาหาพระสนมถึงกลางดึก
เพิ่งกลับเมืองหลวงวันนี้ไม่ใช่หรือ? รีบร้อนมาพบพระสนมถึงเพียงนี้เชียว?
จวงเฮ่อหมิงมีสีหน้าเรียบเฉย เดินตรงเข้าไปในตำหนักบรรทม
เจียงซินเหลียนหลับไปแล้ว ใบหน้าเล็กซุกอยู่ใต้ผ้าห่มปักดิ้น หลับสบายยิ่ง
เขานั่งลงข้างเตียง ค่อย ๆ ดึงข้อมือเรียวเล็กของนางออกมา แล้วจับชีพจรให้
แม้เห็นว่าใบหน้าของนางเปล่งปลั่ง สีหน้าสดใสเป็นอย่างดี เขาก็ยังไม่กล้าประมาท จนกระทั่งได้จับชีพจรด้วยตนเองจึงค่อยวางใจ จากนั้นจึงห่มผ้าให้นางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองใบหน้ายามหลับของนางเงียบ ๆ
ถึงตอนนี้ ความยินดีที่กำลังจะได้เป็นบิดาจึงค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมา เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า หลังจากบิดามารดาจากไป ในที่สุดโลกใบนี้ก็มีเด็กคนหนึ่งที่มีสายเลือดผูกพันกับเขา
ฝ่ามือวางทาบลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบของหญิงสาวผ่านผ้าห่ม ราวกับกำลังปลอบโยนและกำชับไปพร้อมกัน “เด็กดีนะ”
เขาไม่อาจอยู่ที่นี่นานได้ หลังเจียงซินเหลียนตั้งครรภ์ ไม่รู้ว่ามีดวงตากี่คู่ในวังแห่งนี้กำลังจับจ้องตำหนักเจียนเจียอยู่ แม้เขาจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะมาและไปโดยไม่มีใครรู้เห็น
สุดท้ายเขาจึงลูบใบหน้าเล็กของนางอีกครั้ง หยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางไว้ข้างหมอน แล้วลุกจากไป
วันรุ่งขึ้นเมื่อเจียงซินเหลียนตื่นขึ้น พอหันไปก็เห็นสมุดเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างหมอน นางก็เข้าใจทันที
ต้องเป็นจวงเฮ่อหมิงที่มาเมื่อคืน และยังนำของขวัญจากการตรวจราชการที่เจียงหนานกลับมาให้นางด้วย
เดิมทีนึกว่าจะเป็นขนมเจียงหนานหรือไม่ก็เครื่องประดับประณีต ไม่คิดว่าจะเป็นสมุดเล่มหนึ่ง ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร?
นางเปิดสมุดที่หน้าปกเขียนคำว่า “เจียงหนาน” เอาไว้ หน้าแรกมีข้อความว่า: