ก่อนเปิดประตู เจียงจื่อเยวี่ยเอาแต่คิดว่าเจียงซินเหลียนกำลังทำอะไรอยู่
นางคิดถึงปฏิกิริยาที่อาจเกิดขึ้นได้หลายแบบ ทั้งร้องไห้ ทั้งเศร้าโศก...
จนกระทั่งเปิดประตูแล้วเห็นเด็กสาวฟุบอยู่ริมหน้าต่าง นางถึงได้ตระหนักว่า
อ้อ น้องสาวกำลังเหม่อลอยอยู่นี่เอง
เจียงจื่อเยวี่ยปิดประตูลง ก่อนเอ่ยเรียกเสียงเบา “ซินเหลียน”
เจียงซินเหลียนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่ได้ยินและไม่ได้ตอบ ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คางวางอยู่บนแขนที่ซ้อนกัน ท่าทางเหมือนเมื่อครั้งยังเด็กไม่มีผิด
ตอนซินเหลียนยังเล็ก นางร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง และมักถูกพี่ชายพี่สาวรังแก ยิ่งตอนป่วย ชีวิตก็ยิ่งลำบาก
ในเวลานั้น ซินเหลียนตัวน้อยที่หลบมาพักฟื้นอยู่ในบ้านมักจะฟุบอยู่ริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ด้านนอกเช่นนี้
เจียงจื่อเยวี่ยเคยกังวลว่าน้องสาวจะหม่นหมองจนเป็นทุกข์ จึงถามนางว่า “ซินเหลียน อยากออกไปเล่นหรือเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ” ซินเหลียนตัวน้อยชี้ไปยังเจียงหรงซีซึ่งอยู่ไม่ไกล ถูกผู้คนล้อมอยู่ตรงกลาง “หนูกำลังสังเกตนางอยู่”
เจียงจื่อเยวี่ยพลันรู้สึกหึงหวงขึ้นมา “ซินเหลียนชอบพี่รองหรือ”
“หนูชอบอำนาจที่นางมีค่ะ”
“ซะ...ซินเหลียน” เจียงจื่อเยวี่ยตกใจจนพูดติดขัด “ทำไมถึงชอบอำนาจของนางล่ะ”
“ถ้ามีอำนาจ หนูก็จะทำสิ่งที่ตัวเองชอบได้ แล้วก็จะไม่มีใครพรากคนที่หนูรักไปจากหนูอีกค่ะ”
เวลานั้นซินเหลียนอายุแปดขวบ บัดนี้ผ่านไปครบสิบสองปีแล้ว
เจียงจื่อเยวี่ยเดินไปข้างกายน้องสาว วางมือลงบนไหล่ของนางเบา ๆ “ซินเหลียน กำลังคิดอะไรอยู่”