ขอย้ำอีกครั้ง เจียงซินเหลียนเกลียดอัลเลน สก็อตต์ ไม่ได้พูดเล่น
เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของดยุก เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลสก็อตต์ที่มีสมาชิกเหลืออยู่น้อยนิด ไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง ก็มีทุกสิ่งที่นางเคยใฝ่ฝันอยากได้
พวกเขาไม่ถูกกันมาตั้งแต่เกิด การรักษาระยะห่างจึงเป็นวิธีเข้าหากันที่ถูกต้องที่สุด แต่ทว่า...
วันที่สามหลังถูกรับอุปการะ
เจียงซินเหลียนสวมกระโปรงหรูหรางดงาม เดินเล่นในคฤหาสน์อย่างอารมณ์ดี แล้วก็พบอัลเลนที่เดินสวนมาด้วยสภาพมอมแมม
อัลเลนเพิ่งเรียนวิชาต่อสู้เสร็จ พอเห็นน้องสาวตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่น แถมยังน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตาก็พลันเป็นประกาย เขาวิ่งเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้นแล้วกอดนางแน่น
“เจียงเจียง! อรุณสวัสดิ์!”
เจียงซินเหลียนทำหน้าไม่ยอมท่าเดียว อยากหนีให้พ้น แต่หนีไม่สำเร็จ
นางกัดฟันกรอดด้วยความโมโห: กระโปรงของนาง! กระโปรงตัวโปรดของนาง!
วันที่เจ็ดหลังถูกรับอุปการะ:
เพื่อชดเชยความแตกต่างจากการมีชาติกำเนิดเป็นสามัญชน เจียงซินเหลียนจึงตั้งใจเรียนอ่านเขียนอย่างจริงจัง
อัลเลนเข้าใจผิดคิดว่าเจียงเจียงชอบเรียนหนังสือ เลยเอาหนังสือที่เนื้อหาลึกซึ้งมาให้หลายเล่ม: คราวนี้เจียงเจียงจะชอบไหมนะ?
เจียงซินเหลียนที่แม้แต่ชื่อหนังสือก็ยังอ่านไม่ออก: ...นี่เขากำลังเยาะเย้ยฉันอยู่หรือไง?!
เรื่องทำนองเดียวกันนี้เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน
ความโกรธที่สะสมมานานปะทุขึ้นจนสุดจะทน เมื่ออัลเลนหอบข้าวของกองหนึ่งมาหานางอีกครั้ง แล้วพูดเจื้อยแจ้วกับตัวเองว่า “คุณเจ้าของร้านคนนั้นบอกว่าเด็กผู้หญิงทุกคนต้องชอบกล่องดนตรีนี่แน่ เจียงเจียง เธอ... อื้อ!”