แค่ก้มเก็บลูกบอล ไม่นานน้องสาวที่เดิมทีหอมฟุ้งก็กลับมีกลิ่นซีดาร์เย็นเยียบปกคลุมทั้งตัว ฟีโรโมนเข้มข้นแผ่ซ่านอย่างกร้าวกระด้าง ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ
เจียงจื่อเยวี่ยเป็นเบตา จึงไม่ได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน ในความรู้สึกของนางจึงกลายเป็นว่า น้องสาวถูกไอ้สารเลวนั่นทำให้แปดเปื้อนแล้ว!
ผู้แสนอ่อนโยนและใจดีอย่างนางถึงกับยิ้มแสยะ “ฟีโรโมนนี่มันอะไรกัน? เขาทำเครื่องหมายเธอแล้วเหรอ?!”
“เปล่าค่ะ พี่ยังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ?”
เจียงซินเหลียนตอบพี่สาวไปพลาง ถือบอลลูกเล็กเดินไปหาฟางเสี่ยว ก่อนจะก้มลงยื่นให้ “เอ้า ลูกบอลของเธอ”
แม้รอยยิ้มของสาวงามจะอ่อนหวานละมุนละไม แต่สำหรับฟางเสี่ยวแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่พร้อมกลืนกินเขา!
ฟีโรโมนของอัลฟาระดับสูงสุดนี้โจมตีทุกสิ่งที่เข้าใกล้โอเมกาอย่างไม่เลือกหน้า
ในสายตาของเจียงจื่อเยวี่ย นี่ก็เป็นเพียงน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ แต่ในสายตาของฟางเสี่ยว มันคือการโจมตีด้วยฟีโรโมนที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง!
รูปลักษณ์เด็กน้อยที่เขาคงไว้ด้วยพลังพรสวรรค์เริ่มแตกร้าว โชคดีที่เขาไหวตัวทัน รีบฉวยลูกบอลมาแล้วหลบไปอยู่หลังเจียงจื่อเยวี่ย
เจียงจื่อเยวี่ยถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป เสี่ยวเสี่ยว? ไม่อยากเล่นแล้วเหรอ?”
“ผะ...ผมว่าผมเหนื่อยนิดหน่อย...”
“เมื่อกี้ฉันยังเป็นห่วงว่าฟีโรโมนของหลีซวิ่นถิงจะส่งผลกับเสี่ยวเสี่ยวหรือเปล่า แต่พอนึกได้ว่าเสี่ยวเสี่ยวเป็นเบตา...” เจียงซินเหลียนพูดเหมือนไม่ได้ตั้งใจ “ถ้าไม่เป็นไรก็ดี งั้นเราเล่นกันต่อเถอะ”
นางเดินเข้าไปใกล้ฟางเสี่ยว ใบหน้าสวยบอบบางเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน “คราวนี้มาอยู่ทีมเดียวกันนะ”