「ในแดนลับหลีเทียน หลินเซียวเทียนช่วยฉันจากอันตรายก็จริง แต่เป็นไปได้ไหมว่าอันตรายนั้นตั้งแต่แรกก็เกิดจากหลินเซียวเทียนเอง?」
「หา?」
เจียงฝานอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมด
เดี๋ยวนะ พล็อตนี้แม้แต่เขาที่เป็นคนเขียนยังไม่รู้เรื่องเลย อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้วางพล็อตไว้แบบนี้ด้วย!
ลั่วเซียนเอ่ยเสียงเรียบว่า 「ถึงนายจะเป็นผู้สร้างโลก แต่เรื่องหลายอย่างในโลกของฉันก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของนายเลย ถ้าอธิบายด้วยคำพูดของโลกพวกนาย เนื้อเรื่องหลักดำเนินไปตามที่นายออกแบบไว้จริง ส่วนเรื่องอื่น ๆ นายรู้ไม่มากเท่าฉันหรอก」
พูดถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะเบา ๆ ชั่วพริบตานั้น ห้องทั้งห้องพลันสว่างไสวขึ้นราวกับได้รับแสงไปด้วย 「ขนาดตัวเอกผู้มีโชคชะตาที่นายออกแบบขึ้นมา นายยังไม่รู้จักดีเลย หลินเซียวเทียนก็แค่คนต่ำช้าคนหนึ่ง นายฝืนให้ฉันไปชอบคนแบบนั้น ฉันฆ่านายก็สมเหตุสมผลแล้ว เพราะงั้น…」
「เพราะงั้นอะไร?」
「ยอมไหม?」
「ไม่ยอม!」
「ก็เก็บไว้ในใจสิ!」
แค่ลั่วเซียนปรายตามองอย่างเย็นชา เจียงฝานก็ได้สติทันที เหงื่อเย็นผุดออกมาไม่หยุด
เถียงกับลั่วเซียนเนี่ยนะ?
สำหรับเจียงฝาน การทำแบบนั้นไม่ต่างอะไรจากคนอายุยืนดื่มยาพิษ เห็นชัด ๆ ว่าเบื่อชีวิต
พอใจเย็นลง เจียงฝานก็รีบยอมแพ้ 「ขอโทษ ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ」
「แต่ถ้าพูดถึงพรสวรรค์ หลินเซียวเทียนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านาย เขาเป็นผู้มีโชคชะตาแห่งโลกเซียนกระบี่ ถึงตอนนี้พลังจะยังสู้ไม่ได้ แต่ในอนาคตเขาจะได้รับโอกาสยิ่งใหญ่สารพัด พลังเหนือกว่านายเป็นแค่เรื่องของเวลา」
ลั่วเซียนยิ้ม 「ถ้าคนไม่ได้เรื่องอย่างหลินเซียวเทียนยังเป็นผู้มีโชคชะตาได้ ก็แปลว่าผู้สร้างโลกอย่างนายมีปัญหาแล้ว」
เจียงฝานขมวดคิ้ว 「ฉันมีปัญหาอะไร?」
「มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ ลูกหนูขุดรูได้ ถ้าผู้สร้างโลกอย่างนายไม่มีปัญหา ตัวเอกผู้มีโชคชะตาที่นายเขียนออกมาก็คงไม่ไร้ค่าแบบนี้หรอก ในทางกลับกัน ตัวเอกผู้มีโชคชะตาที่นายเขียนออกมาไร้ค่าขนาดนี้ ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรือว่าปัญหาอยู่ที่ผู้สร้างโลกอย่างนาย?」
ตรรกะย้อนกลับ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
เจียงฝานถึงกับหาคำมาโต้แย้งไม่ได้เลย
ลั่วเซียนขยับความคิด กระบี่ปิงหลีก็ปรากฏขึ้นในมืออีกครั้ง 「รู้ไหมว่าฉันมาที่โลกนี้ทำไม?」
เจียงฝานส่ายหน้า
ดวงตากระจ่างใสของลั่วเซียนเป็นประกาย 「ในฐานะผู้สร้างโลก นายคงมีวิธีแก้เนื้อหาก่อนหน้านี้ได้ใช่ไหม? ลบฉากที่ฉันเริ่มมีใจให้หลินเซียวเทียนทิ้งซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาแวบเข้ามาในหัวอยู่บ่อย ๆ ชวนคลื่นไส้!」
「อะไรที่ว่าชวนคลื่นไส้?」
เจียงฝานไม่ค่อยยอมรับ 「บทของหลินเซียวเทียนอาจน้อยกว่าของเธอมากก็จริง แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นพระเอกที่ฉันออกแบบ ค่าคุณสมบัติแทบเต็มทุกด้าน โดยเฉพาะหน้าตา เรียกได้ว่าเป็นชายงามอันดับหนึ่งแห่งทวีปเซียนกระบี่ ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญหญิงตั้งเท่าไรหลงใหลเขา แล้วมันชวนคลื่นไส้ตรงไหน?」
「ชายงามอันดับหนึ่งแห่งทวีปเซียนกระบี่?」แววตาลั่วเซียนเต็มไปด้วยความดูแคลน 「ก็แค่เปลือกนอก」
เจียงฝานยังไม่ยอมแพ้ พยายามเถียงด้วยเหตุผล 「อย่างแรก พรสวรรค์กับหน้าตาของเธอและหลินเซียวเทียนเข้ากันดี อย่างที่สอง ในฐานะนักเขียนรุ่นเก๋าที่เขียนนิยายรักจบมาแล้วสี่เรื่อง ฉันขอบอกเธอชัด ๆ ว่าประกายรักเกิดจากการปะทะกัน…」
ลั่วเซียนเอ่ยขัด 「นายเคยมีแฟนไหม?」
เจียงฝานเหมือนถูกเหยียบหาง พรวดเดียวก็ลุกขึ้นยืน 「เธอ…เธออย่าดูถูกกันนะ ตอนนี้ฉันอาจยังไม่เคยมีแฟน แต่อนาคตต้องมีแน่ ไม่เชื่อก็คอยดู อย่างมากไม่เกินเดือน ฉันต้องหาแฟนได้ในมหาวิทยาลัย!」
ลั่วเซียนหัวเราะเยาะ 「คนที่ไม่เคยมีแฟนมาเขียนนิยายรัก ช่างเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก ถ้าเดาไม่ผิด นิยายรักก่อนหน้านี้ของนายคงมีคนอ่านไม่มากสินะ?」
「ข้าวจะกินมั่ว ๆ ก็ได้ แต่คำพูดห้ามพูดมั่ว ๆ เธอดูถูกฉันได้ แต่อย่าดูถูกฝีมือการเขียนของฉัน!」
เจียงฝานร้อนรนขึ้นมาจริง ๆ 「ใครบอกว่าต้องเคยมีแฟนถึงจะเขียนนิยายรักได้? มีกฎหมายข้อไหนห้ามคนไม่เคยมีแฟนเขียนนิยายรัก? การเขียนนิยายต้องใช้จินตนาการ เธอจะไปรู้อะไร?」
「นายจะร้อนตัวทำไม?」
「ใครร้อนตัว?」
ลั่วเซียนยิ้มอย่างมีเลศนัย 「คำโกหกไม่ทำร้ายคน ความจริงต่างหากที่คมเหมือนมีด」
「เธอ…」
เจียงฝานโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็ทำอะไรลั่วเซียนไม่ได้ เขาทิ้งตัวนั่งข้างเตียง หันหลังให้เธอ ดูเหมือนภรรยาตัวน้อยที่ถูกแกล้งจนงอน
น้ำเสียงลั่วเซียนเปลี่ยนไป 「เดิมทีฉันมาที่โลกนี้ด้วยจุดประสงค์เดียว แต่พอได้ฟังที่นายเพิ่งพูดถึงหลินเซียวเทียน ฉันเปลี่ยนใจแล้ว รีบถอนสถานะผู้มีโชคชะตาของหลินเซียวเทียน แล้วมอบให้ฉัน」
「เป็นไปไม่ได้!」
เจียงฝานปฏิเสธทันควัน
เขามีนิสัยอย่างหนึ่งเวลาเขียนนิยาย คือไม่เคยแก้พล็อตที่วางไว้
บรรณาธิการไม่พอใจ?
เขียนใหม่ทั้งเรื่อง!
แก้เนื้อหา?
ฝันไปเถอะ!
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขาเขียนตามที่ลั่วเซียนพูดจริง ๆ นั่นก็ไม่ใช่แค่แก้เนื้อหาแล้ว แต่ต้องล้มพล็อตที่เขาวางไว้เกือบสามหมื่นตัวอักษรทั้งหมด แม้แต่หลินเซียวเทียนที่เป็นผู้มีโชคชะตาก็ต้องถูกเขี่ยออกจากเรื่องอย่างฝืนใจ
เรื่องนี้แตะเส้นตายของเจียงฝานแล้ว ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับลั่วเซียน เขาก็ไม่คิดจะยอม
「อ้อ?」
ลั่วเซียนเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงฝาน มือหยกวางลง นิ้วเรียวออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็ทิ้งรอยนิ้วมือชัดเจนไว้ห้ารอยบนหัวเตียงไม้
นี่แหละที่เรียกว่าแรงลึกถึงเนื้อไม้!
เจียงฝานหน้าซีด 「คนเราควรใช้เหตุผลกัน…」
กระบี่ปิงหลีในมือลั่วเซียนส่งเสียงกังวาน อุณหภูมิในห้องลดฮวบอย่างรวดเร็ว 「ฉันก็กำลังใช้เหตุผลอยู่นี่ไง」
เจียงฝาน 「…」
เหตุผลแบบนี้…น่ากลัวเกินไปแล้ว!
「ฉันไม่ให้นายช่วยฟรี ๆ หรอก」
「หมายความว่าไง?」
「นายช่วยให้ฉันเป็นผู้มีโชคชะตา แล้วฉันจะช่วยนาย…」พูดถึงตรงนี้ ลั่วเซียนก็ชะงักไปเหมือนคิดไม่ออก
มุมปากเจียงฝานกระตุก 「ไง? อย่าบอกนะว่าเธอจะช่วยฉันหาแฟน แล้วให้ฉันมีรักหวาน ๆ?」
ดวงตากระจ่างใสของลั่วเซียนเป็นประกาย 「ตกลง!」
「อะไรนะ?」สีหน้าเจียงฝานแสนพิสดาร
ตัวละครในหนังสือแท้ ๆ กลับกล้าพูดว่าจะช่วยนักเขียนรุ่นเก๋าที่เขียนนิยายรักมาแล้วสี่เรื่องจีบสาวงั้นเหรอ?
พูดให้ดีคือการแลกเปลี่ยน แต่พูดให้แย่ก็คือการดูถูกชัด ๆ ดูถูกกันโต้ง ๆ!
「เธอเคยมีแฟนไหม?」
「ไม่เคย แต่ฉันเป็นผู้หญิง ถึงโลกของฉันกับโลกของนายจะไม่เหมือนกันนัก แต่เราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน หลายความคิดก็คล้ายกัน」
「ฉันปฏิเสธได้ไหม?」
「หืม?」
น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้เจียงฝานหมดแรงจะเถียง 「ตกลงก็ได้ แต่เรื่องลบเส้นเรื่องความรักระหว่างเธอกับหลินเซียวเทียน เธอต้องให้เวลาฉันหน่อย การวางพล็อตต้องใช้เวลา」
อยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็ต้องก้มหัว
แตะเส้นตายงั้นเหรอ?
ก็แค่ขยับเส้นตายไปข้างหลังหน่อย ง่ายจะตาย
ลั่วเซียนยกมือเรียก กระบี่ปิงหลีพุ่งเข้าไประหว่างคิ้ว 「รีบทำให้เร็วก็พอ」
เธอเดินไปที่หน้าต่าง ลมเย็นยามค่ำพัดลอดเข้ามาทางตะแกรงเหล็ก เสื้อคลุมสีขาวทรงโบราณพลิ้วไหวตามแรงลม น้ำเสียงแฝงคำขู่เล็กน้อย 「ถ้าต่อไปนายยังกล้าจัดเส้นเรื่องความรักให้ฉันอีก ฉันจะ…」
「รู้แล้ว…เธอจะฆ่าฉันให้ตาย」
「ฆ่าให้ตาย?」
「ก็หมายถึงฆ่าฉันนั่นแหละ」
「รู้ตัวดีนี่」
พูดจบ ร่างของลั่วเซียนก็คล้ายภาพฉาย ค่อย ๆ จางลงจนหายไป
เจียงฝานนั่งอยู่ข้างเตียงนานมาก จู่ ๆ ก็หยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ จนร้องซี๊ดออกมา
ไม่ใช่ความฝัน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้…เป็นเรื่องจริงทั้งหมด!
นิยายเรื่องเซียนกระบี่ที่เพิ่งอัปโหลดมีแค่สองหมื่นตัวอักษร รวมทั้งหมดแปดตอน สัญญาอิเล็กทรอนิกส์เพิ่งเซ็นตอนเช้า
ตอนเซ็นสัญญา บรรณาธิการยังบอกว่าพล็อตแดนลับหลีเทียนดี ทำให้ความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกใกล้ชิดกันอย่างรวดเร็ว แต่พอตกกลางคืน ลั่วเซียนกลับบังคับให้เขาล้มพล็อตแล้วเขียนใหม่
หลังแก้แล้ว บรรณาธิการคงด่าเขาจนเละเป็นแน่
แต่…
ยังไงก็ต้องเขียนใหม่!
เพราะผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดของการเขียนใหม่ก็แค่โดนบรรณาธิการด่ารอบหนึ่ง แต่ถ้าไม่เขียนใหม่ เขาต้องถูกลั่วเซียนฟันตายด้วยกระบี่แน่นอน
กลัวตายเหรอ?
เปล่า เขาแค่ชอบแก้ต้นฉบับ…อืม ใช่แล้วล่ะ
ยังมีเรื่องสำคัญที่สุดอีกข้อ ลั่วเซียนไม่ได้เป็นแค่ตัวละครในหนังสืออีกต่อไป
เธอ…มีชีวิตแล้ว
ลองคิดดูให้ดี หลินเซียวเทียนไม่คู่ควรกับลั่วเซียนจริง ๆ
คนที่จะเป็นคู่ชีวิตในอนาคตของลั่วเซียนต้องเป็นวีรบุรุษ วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!
คืนนั้น
เจียงฝานฝันถึงเรื่องหนึ่ง…