“นักศึกษา สวัสดี ที่นี่ใช่จุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่หรือเปล่า?”
ภายในมหาวิทยาลัยซีหลิง เจียงฝานที่หลงทางมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงจำต้องเอ่ยปากถามทางอย่างจนใจ
เพราะนิสัยส่วนตัว เขาไม่ใช่คนชอบพูดคุย อันที่จริงนักเขียนนิยายออนไลน์ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ นี่คือผลข้างเคียงจากการเขียนหนังสือมาเป็นเวลานาน
หญิงสาวตรงหน้าเจียงฝานสวมกระโปรงสีเขียวอ่อน ผมยาวพลิ้วไหว ใบหน้ามีสัดส่วนลงตัวเป็นอย่างยิ่ง บุคลิกบริสุทธิ์อ่อนโยนทำให้คนมองแล้วสะดุดตา
“จุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่?”
เซี่ยฉานกวาดตามองเจียงฝานตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเขามือเปล่า ทั้งตัวมีแค่เป้ใบเดียว แววเจ้าเล่ห์ก็วาบผ่านดวงตา “เดินไปทางตะวันตก ตรงไปจนสุดทางเลย”
เจียงฝานรีบกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เดินไปทางตะวันตก
เซี่ยฉานยืนนิ่งอยู่กับที่ “เอ๊ะ?”
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใช้การถามทางเป็นข้ออ้างเพื่อเข้ามาจีบเธอหรอกเหรอ?
ถึงอย่างไร นักศึกษาใหม่ที่ไหนจะไม่มีแม้แต่กระเป๋าเดินทางสักใบ?
พอเธอได้สติ กลับไม่เห็นเงาของเจียงฝานอยู่ตรงหน้าแล้ว แก้มขาวเนียนมีสีแดงระเรื่อชวนมอง เธอพึมพำกับตัวเองว่า “โทษฉันไม่ได้นะ ทุกวันมีคนเข้ามาจีบอยู่เรื่อย เข้าใจผิดสักครั้งเป็นเรื่องปกติ...”
20 นาทีต่อมา
เจียงฝานมองห้องน้ำหญิงตรงหน้าแล้วเกาศีรษะไม่หยุด
เดินผิดทางอีกแล้วเหรอ?
บังเอิญว่าตอนนั้นมีนักศึกษาหญิงสองคนเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นเจียงฝานยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่ก็เผยแววรังเกียจออกมา
“โรคจิตหรือเปล่า?”
“นึกว่าโรคจิตจะมีแต่บนรถเมล์ซะอีก ไม่คิดว่าจะเจอหน้าห้องน้ำหญิงด้วย ต่อไปเข้าห้องน้ำอย่าไปคนเดียวดีกว่า ไม่ปลอดภัย”
หลังนักศึกษาหญิงทั้งสองเดินห่างออกไป เจียงฝานถึงค่อยรู้ตัว
โรคจิต?
คงไม่ได้หมายถึงเขาหรอกมั้ง?
ไม่ใช่แน่ ๆ... แม่งเอ๊ย!
10 โมงครึ่ง แดดเริ่มแรงขึ้น อากาศก็ร้อนอบอ้าวกว่าเดิม
ที่จุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่ หลังรับกุญแจหอพักแล้ว เจียงฝานก็ยังไม่รีบไปไหน เขายิ้มอย่างสุภาพให้รุ่นพี่ปีสี่สามคนที่รับผิดชอบการรายงานตัว “พี่ ๆ สะดวกพาผมไปดูหอพักหน่อยไหมครับ? ผมไม่ค่อยมีเซนส์เรื่องทิศทาง หลงทางง่ายมาก”
ใต้เต็นท์กันแดด รุ่นพี่ปีสี่สามคนที่กำลังคุยกันอยู่พากันตอบ
“น้อง พวกพี่ไม่ค่อยสะดวกน่ะ”
“ใช่ พวกพี่มีหน้าที่ลงทะเบียน ไม่ได้มีหน้าที่พาไป”
“เดินไปทางตะวันตกก่อน แล้วเลี้ยวซ้าย จากนั้นเลี้ยวขวา ต่อด้วยเลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวซ้าย... เส้นทางง่าย ๆ แค่นี้ ไม่ต้องให้ใครพาไปหรอก”
เจียงฝานเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ขณะที่กำลังจะเดินจากไป นักศึกษาหญิงผมทวินเทลคนหนึ่งซึ่งเพิ่งรับกุญแจหอพักเสร็จก็เอ่ยขอแบบเดียวกับเขา พอพูดจบ เธอก็ก้มหน้าอย่างเขินอาย ใช้นิ้วชี้สองข้างจิ้มกันไปมา “ถ้าพี่ ๆ ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ”
“สะดวกสิ สะดวกมาก!”
“การพาไปก็อยู่ในขอบเขตงานของพวกพี่อยู่แล้ว น้องผู้หญิง พี่ไม่มีงานอดิเรกอะไรหรอก งานอดิเรกที่ชอบที่สุดคือช่วยเหลือคนอื่น”
“นั่นสิ ๆ น้อง เส้นทางจากตรงนี้ไปหอพักซับซ้อนมาก ไม่มีคนพาไปไม่ได้หรอก ไป เดี๋ยวพี่พาไปเอง”
เห็นทั้งสามคนแย่งกันพูด เจียงฝานก็กลอกตา “พี่ ๆ ครับ ผมยังอยู่นี่นะ”
ทั้งสามสบตากันโดยไม่แสดงสีหน้าอับอายแม้แต่น้อย จากนั้นรุ่นพี่ตัวสูงคนหนึ่งก็ขยับแว่นบนสันจมูก “น้อง ทำไมยังไม่ไปอีก?”
เจียงฝาน: “...”
ช่างเถอะ
เป็นตัวตลกก็ได้
ถึงยังไงเธอก็มีทั้งผมทวินเทล ขายาว ๆ แล้วยังมีปากที่เรียกพี่ ๆ ได้อีก
หลังจ่ายค่าเล่าเรียนที่ด้านนอกสำนักงานกิจการนักศึกษา เงินในบัตรธนาคารของเจียงฝานก็เหลือแค่พันแปดร้อยกว่าหยวน ถ้ายังไม่รีบเริ่มเขียนนิยายเรื่องใหม่ สงสัยได้กินแกลบแน่
เจียงฝานเดินตามนักศึกษาใหม่คนอื่น ๆ จนหาหอพักเจออย่างราบรื่น
คนตรงหน้าลิฟต์เยอะมาก ต้องรอคิว
รออยู่พักหนึ่ง ด้านนอกลิฟต์ก็ยังแน่นขนัด เจียงฝานจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดแทน พอขึ้นมาถึงชั้นหกก็หอบแฮก ๆ แล้ว
ในห้องพัก 606 ไม่มีใครอยู่ เตียงสองเตียงปูเรียบร้อยแล้ว ทั้งห้องสะอาดพอสมควร เห็นได้ชัดว่ามีคนทำความสะอาดไว้
เทียบกับหอพักมหาวิทยาลัยที่สะอาดสว่างไสวแล้ว บ้านเช่าที่เขาเช่าอยู่นอกมหาวิทยาลัยเหมือนรังหมามืดสกปรก แต่ไม่เช่าก็ไม่ได้ เสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ดังแปะ ๆ ตอนเขาเขียนนิยายหนวกหูเกินไป แถมยังเขียนนาน บ่อยครั้งต้องทำงานจนดึกดื่น
ถ้าแค่วันสองวันก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นแบบนี้ตลอด อย่าว่าแต่คนอื่นจะมีความเห็นหรือเปล่าเลย ตัวเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจ
เตียงของเขาอยู่ริมหน้าต่าง เป็นเตียงชั้นล่าง
เจียงฝานพอใจมาก ปกติหลังเลิกเรียนก็พักที่หอ กลางคืนค่อยกลับไปทำงานที่บ้านเช่า
เขาซื้อผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนจากซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง พอปูเตียงเสร็จก็เอนตัวลงไปอย่างสบายใจ
หัวเพิ่งแตะหมอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
บรรณาธิการอวี๋หมิงชวนโทรมา
เจียงฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับสาย “พี่อวี๋ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“จิ่นเซ่อ นิยายเรื่องใหม่ของนายเป็นยังไงบ้าง? ทำไมพล็อตช่วยสาวงามถึงเปลี่ยนไปล่ะ?”
‘จิ่นเซ่อ’ เป็นนามปากกาของเจียงฝาน ในวงการนิยายออนไลน์มักเรียกกันด้วยนามปากกา นักเขียนหลายคนรู้จักกันมาหลายปี แต่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่อจริงว่าอะไร เรื่องแบบนี้พบได้ทั่วไปมาก
“หา?”
เจียงฝานงงไปหมด
เขาคิดจะปรับเนื้อเรื่องก็จริง แต่แค่คิด ยังไม่ได้ลงมือเลย
“พล็อตใหม่ดู... ไม่เลวนะ”
เจียงฝานยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แต่ก็ได้แต่ตอบตามน้ำไปก่อน “ผมคิดว่า... อยากลองปรับอะไรใหม่ ๆ นิดหน่อยครับ อืม ประมาณนั้นแหละ”
ในฐานะบรรณาธิการ อวี๋หมิงชวนย่อมสนับสนุนให้นักเขียนได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ “ได้เลย หนังสือสองสามเล่มก่อนของนายผลงานค่อนข้างธรรมดา แต่ยอดติดตามช่วงแรกของเล่มนี้ดีมาก ต้องตั้งใจทำให้ดี พยายามเขียนให้เป็นนิยายดังสักเล่ม ถ้ามีเวลาค่อยมาคุยเรื่องแนวทางต่อจากนี้ของนิยายเรื่องนี้กัน”
“เอ่อ...”
เจียงฝานพูดไม่ออก
แนวทางต่อจากนี้ของเขา...
เหมือนจะไม่จำเป็นแล้ว!
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีครับ”
เจียงฝานหัวเราะกลบเกลื่อน “พี่อวี๋ พออัปเดตคืนนี้เสร็จแล้ว เราคุยกันในวีแชตนะครับ”
“ได้ รอสายนายอยู่”
หลังวางสาย เจียงฝานก็ถอนหายใจอย่างจนใจ หยิบแล็ปท็อปออกมา ล็อกอินเข้าระบบหลังบ้านของเว็บไซต์ แล้วพบว่าฉากช่วยสาวงามในแดนลับหลีเทียนถูกแก้ไขไปแล้วจริง ๆ เขาฝืนกลั้นความตกใจในใจ อดทนอ่านพล็อตใหม่จนจบ
พล็อตใหม่...
ลื่นไหลสุด ๆ!
ลื่นไหลกว่าเดิมมาก อ่านแล้วก็สนุกกว่า คุณภาพโดยรวมสูงกว่าเดิมไม่รู้กี่ระดับ ความเห็นประจำตอนนี้ก็ดีไม่น้อย
“โอ้? แก้ต้นฉบับแล้วเหรอ? ดูดีกว่าเดิมเยอะเลย แค่หลินเซียวเทียนยังคิดจะมาแตะต้องลั่วเซียนของฉันเนี่ยนะ คางคกอยากกินเนื้อหงส์ หน้าตาไม่ดีแล้วยังเพ้อฝันอีก!”
“ไม่เลวเลย หวังว่าจิ่นเซ่อจะรักษามาตรฐานนี้ไว้ตลอดนะ!”
“ใช่เลย แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าตัดสินใจเด็ดขาด ลั่วเซียนเท่มาก!”
“หืม? นิยายผู้หญิงเก่งในหมวดผู้ชายเหรอ? จะว่าไป ตัวละครก็มีมิติใช้ได้เลย น่าสนใจแฮะ”
...
หลังอ่านความเห็นประจำตอนที่เพิ่มเข้ามาอีกหลายสิบรายการ เจียงฝานก็ถึงกับมึนไปทั้งตัว
พล็อตลื่นไหลขึ้นเป็นเรื่องดีก็จริง แต่ประเด็นคือเขาไม่ได้เป็นคนเขียนนี่สิ ถ้าบรรณาธิการไม่เตือน เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้น
ผีหลอกชัด ๆ!
เจียงฝานไม่ชอบคิดวนไปวนมา เรื่องที่คิดไม่ออกก็ขี้เกียจคิดต่อ อย่างน้อยก็มีข้อหนึ่งที่แน่ใจได้ว่า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับการที่ลั่วเซียนมาสู่โลกความเป็นจริงเมื่อคืนอย่างแน่นอน...