"จะมืดแล้ว อยากไปก็รีบไป" เหล่าขุนเร่งพูด
หลัวปินไม่พูดพล่ามทำท่า รวดเร็วก้าวพรวดออกไปนอกประตู
เดินสามก้าวรวมเป็นสอง ขึ้นไปบนถนนซีเมนต์ ถึงหน้ากระบะรถ แล้วก็เดินต่อไปอีก หลัวปินคว้าเอาที่จับประตูรถไว้
ดึงไม่ออก รถล็อกจากด้านใน
ในที่นั่งคนขับมีจางลี่นั่งอยู่ ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
ด้านข้าง ในตำแหน่งที่เดิมเคยแขวนของตกแต่งในรถ ตอนนี้แขวนตะเกียงน้ำมันไว้
จางลี่มองสบตากับหลัวปิน เหงื่อเม็ดโตๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
สายตาหลัวปินกวาดไปทั่วเบาะหลังอย่างรวดเร็ว กู้อีเหรินสลบไสลไม่ได้สติ ถูกเชือกมัดตัว มัดมือทั้งสองข้าง จูเชียนเฉียนนั่งตัวสั่นอยู่อีกด้านหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"ลงรถมา! จะมืดแล้ว เข้าไปในบ้าน!" น้ำเสียงหลัวปินเด็ดขาด ดึงที่จับประตูแรงๆ
"พวกคุณจะทำอะไรเขา?" จางลี่จ้องหลัวปินเขม็ง หางตายังเหลือบไปมองจางจวินในรถนักโทษ
ถึงแม้ จางลี่จะถูกจางจวินตีอย่างหนัก จางจวินไม่ใช่คนดีแน่นอน เขาก็อยากให้หลัวปินบอกผู้ใหญ่บ้านถึงพฤติกรรมของจางจวิน ให้จางจวินถูกลงโทษ
แต่จางลี่คาดไม่ถึงว่า การลงโทษจะหนักขนาดนี้?
จะมืดแล้ว จับคนใส่รถนักโทษ อีกเดี๋ยวผีร้ายก็จะออกมา จะเกิดอะไรขึ้น คิดก็รู้
"มีเหตุจำเป็น พวกคุณรีบลงมาเถอะ จะมืดแล้ว" สายตาหลัวปินเร่งเร้า "วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ผ่านคืนนี้ไป ก็จะจัดที่พักให้พวกคุณ รีบตามผมเข้ามาในบ้าน!"
"บ้า! พวกคุณบ้ากันหมด! พวกคุณไม่มีกฎหมายแล้วหรือไง? ต่อให้เขาทำเกินไป ก็ไม่ถึงกับต้องฆ่าเขาหน่อย!" เส้นเลือดที่คอจางลี่ปูดออกมา
"นายไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริง ผมบอกแล้วไง มีเหตุจำเป็น!" หลัวปินเริ่มร้อนใจ เขาเคาะกระจกดังปังๆ สองที