บทที่ 12 ผีร้ายบุกหมู่บ้าน
“หน้าต่างปิดสนิททุกบานแล้ว…ทำไมอีเหรินถึงเอาแต่บอกว่ามีหน้าต่างไม่ได้ปิดล่ะ จางลี่ นายตรวจไม่ละเอียดหรือเปล่า จะกลับไปตรวจอีกทีไหม?” จูเชียนเฉียนพูดอย่างกระอักกระอ่วน
เพราะความตึงเครียด ผมสั้นของเธอชุ่มเหงื่อแนบติดหน้าผาก ใบหน้าก็เปื้อนคราบสกปรก ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
ทั้งเส้นผมและชายเสื้อของจางลี่เต็มไปด้วยใยแมงมุม แม้แต่ซอกเล็บก็ยังอัดแน่นไปด้วยฝุ่น
“ผมมั่นใจมาก ทุกบานตรวจไปอย่างน้อยสามรอบแล้ว ปิดสนิทหมดทุกบาน…” จางลี่ตอบเสียงแหบ
“ตรวจอีกสักรอบดีไหม? ใกล้มืดแล้ว ฉันกลัวจริง ๆ เมื่อวานพี่สวีตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน” จูเชียนเฉียนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
จางลี่ไม่ตอบ สายตาจับจ้องไปที่กู้อีเหริน
กู้อีเหรินยังคงเอียงศีรษะ มองประตูใหญ่ของศาลเจ้าภูเขาอยู่เช่นเดิม พลางพึมพำว่า “หน้าต่างไม่ได้ปิด”
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวจางลี่
หรือว่าหลัวซานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นคนไม่ปิดหน้าต่าง?
“จางลี่?” จูเชียนเฉียนหยั่งเชิง “หรือว่า…ไปเชิญหลัวซานมาดีไหม ถ้ามีคนท้องถิ่นอยู่ด้วย พวกเราคงปลอดภัยกว่า…”
“ใช่ ฉันจะตรวจเอง เธอรีบไปเชิญเขามาเลย ใกล้มืดแล้ว” ดวงตาจูเชียนเฉียนฉายแววยินดีขึ้นเล็กน้อย
แต่จางลี่กลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เขาอาจไม่ยอมมาก็ได้ ผมว่าเราอยู่กันเองน่าจะดีกว่า”
เขาก้าวยาว ๆ ไปถึงหน้าประตู แล้วคล้องกลอนประตู
ผ่านช่องหน้าต่าง จางลี่มองเห็นกระท่อมไม้หลังเล็กฝั่งตรงข้าม รวมถึงเงาร่างของเด็กหนุ่ม
เขาไม่อยากไปเตือนอีกฝ่าย
ข้อแรก คนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ย่อมรู้ดีว่าต้องปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย ต่อให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ก็เป็นเรื่องของตัวเองไม่ใช่หรือ?
ข้อสอง ถ้าเขาพูดออกไป ก็ไม่เท่ากับเป็นการเผยพิรุธและเปิดโปง “ความสามารถ” ของกู้อีเหรินทางอ้อมหรอกหรือ?