“คุณจะไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านเรื่องจางจวินจริง ๆ เหรอ?” คำถามของจางลี่ดึงหลัวปินออกจากภวังค์
หลัวปินเคยบอกว่าจะนำเรื่องนี้ไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านก็จริง แต่แท้จริงแล้วแค่ขู่ฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบอกที่มาของตนเองกับคนนอกหมู่บ้าน
“อืม แค่พูดไปตามน้ำ” หลัวปินพยักหน้า
“คุณเป็นคนดีจริง ๆ” จูเชียนเฉียนวิ่งออกมาจากหลังรูปสลักเทพภูเขา แววตาเปี่ยมความซาบซึ้ง
“ผมชื่อจางลี่ ส่วนเธอชื่อจูเชียนเฉียน” จางลี่ยื่นมือออกมา
“หลัวซาน” หลัวปินจับมือกับจางลี่ พลางเหลือบมองหญิงสาวที่มีไฝน้ำตา แล้วถามว่า “เธอเป็นอะไร?”
“กู้อีเหรินไม่ค่อยสบายค่ะ” จูเชียนเฉียนตอบเสียงเบา ก่อนแววตาจะเปี่ยมความวิงวอนอีกครั้ง “พวกเราเป็นสมาชิกทีมโบราณคดี ภูเขากุ้ยถล่มฝังคนไว้มากมาย ต้องการทีมกู้ภัยด่วน คุณช่วยเอารถกลับมา แล้วพาพวกเราออกไปได้ไหมคะ?”
“ผมเองก็อยากออกไปจากที่นี่เหมือนกัน” หลัวปินตอบ “ทั้งหมู่บ้านรู้ว่าเราออกไปไม่ได้ พวกคุณก็ลองมาแล้วตั้งหลายครั้งไม่ใช่เหรอ?”
จางลี่เงียบไป เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
จูเชียนเฉียนเม้มริมฝีปาก สีหน้ากระวนกระวาย
“เธอไม่สบายตรงไหน?” หลัวปินยังคงมองกู้อีเหริน
“เมื่อวานอีเหรินตกใจน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” จางลี่ขยับไปด้านข้างครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว บังอยู่ตรงหน้าหลัวปิน
“อย่างนั้นเอง” หลัวปินพยักหน้า
ตอนที่กู้อีเหรินสบตากับเขาก่อนหน้านี้ เธอดูไม่เหมือนคนที่ตกใจ แต่ตอนนี้กลับมีท่าทีแปลก ๆ ถึงขั้นไม่ยอมมองหน้าเขาตรง ๆ สักครั้ง หลัวปินไม่สะดวกจะถามตรง ๆ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของเขา
สิ่งเดียวที่เขาต้องการความช่วยเหลือก็คือ เขาต้องดื่มน้ำมันตะเกียงเพื่อให้ร่างกายเป็นปกติ