เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา หลัวปินรีบเก็บความคิด
ผู้มาใหม่กลับเป็นกู้หย่า นางถือปิ่นโตมาหยุดอยู่หน้าประตู
「เสี่ยวซาน! แม่แทบนอนไม่หลับทั้งคืน ดีแล้วที่ลูกไม่เป็นอะไร รีบให้แม่ดูหน่อย」กู้หย่าขอบตาแดงก่ำ พลางมองหลัวปินอย่างละเอียดถี่ถ้วน
「แม่ ผมจะเป็นอะไรได้ล่ะ ผมเชื่อฟังผู้ใหญ่บ้านอยู่นี่ครับ」หลัวปินยิ้ม น้ำเสียงผ่อนคลาย
「ฉันบอกแล้วว่าเสี่ยวซานไม่เป็นอะไร」หลัวเฟิงเดินมาจากด้านหลัง หยุดข้างกู้หย่า น้ำเสียงสบาย ๆ
「มีคนนอกตายไปคนหนึ่งหรือ」สายตาเขาหยุดอยู่บนถนนคอนกรีต คราบเลือดยังคงอยู่ ผู้ใหญ่บ้านเพียงเก็บศพไป แต่ไม่ได้ล้างเลือดที่กองอยู่ จากนั้นหลัวเฟิงก็กวาดตามองเข้าไปในศาลเจ้า
「ใช่ครับ คนขับรถตายแล้ว」หลัวปินพยักหน้า
กู้หย่าเดินไปข้างโต๊ะ วางปิ่นโตลงแล้วพูดว่า 「กินข้าวก่อนเถอะ มีแต่กับข้าวที่ลูกชอบ」
「ครับ」หลัวปินเพิ่งเดินไปนั่ง
กู้หย่าตักไข่ตุ๋นชามใหญ่ออกมา ตามด้วยมันฝรั่งซอยผัดจานหนึ่งที่ส่งกลิ่นหอมฉุย
รอยยิ้มของหลัวปินแข็งค้าง ใบหน้าทั้งใบชะงักนิ่งงัน
ชาติที่แล้ว อาหารที่เขาชอบที่สุดก็เป็นไข่ตุ๋นกับมันฝรั่งซอยผัดเหมือนกัน
เขาจำได้ว่าในตอนนั้นแม่ป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม ใครก็จำไม่ได้ ไม่รู้จักใครอีกแล้ว แต่แม่ไม่ได้เดินเพ่นพ่านไปไหน กลับอยู่บ้านในชนบท เลี้ยงไก่ ปลูกมันฝรั่ง
ทุกวันแม่จะโทรหาเขา ถามว่าเลิกงานเมื่อไร บอกว่าทำไข่ตุ๋นกับมันฝรั่งซอยผัดไว้ให้แล้ว
แต่ชีวิตช่างลำบาก หลัวปินไปทำงานอยู่ในเมืองใหญ่ห่างไกลนับพันลี้ เวลารับสายต่อวันมีไม่มาก ตลอดทั้งปีกลับบ้านได้ไม่กี่ครั้ง
หลังจากเขาเป็นอัมพาต พ่อพาเขาไปหาหมอทั่วสารทิศ แม่จึงต้องขอให้คนอื่นช่วยดูแล
ในที่สุดวันหนึ่ง แม่วิ่งออกจากบ้าน บอกว่าจะเอาข้าวไปส่งให้ลูกชาย แต่กลับถูกรถบรรทุกขนาดใหญ่ชนตาย ไข่ตุ๋นกับมันฝรั่งซอยผสมปนกับเลือดกระจายเกลื่อนพื้น
หลัวปินร้องไห้ น้ำตาไหลลงมาถึงมุมปาก
ขมเหลือเกิน เค็มเหลือเกิน
「แม่...」เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและสะอึกสะอื้น