ด้านนอกเจินอู่เก๋อ มีผู้คนมาชุมนุมกันหลายร้อยคนแล้ว รวมถึงซูอวี้หนิงด้วย ทุกคนต่างจ้องมองตะเกียงบนหอคอยสีดำทีละดวงอย่างใจจดใจจ่อ
เมื่อเห็นว่าแม้แต่หยวนชิงผู้ดูแลหอเชียวมังกรยังถูกดึงดูดออกมา พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าผู้ที่กำลังฝ่าด่านเจินอู่เก๋ออยู่ในขณะนี้ ต้องมีสิ่งใดที่ผิดธรรมดาเป็นแน่
และก็เป็นเช่นนั้น พวกเขาเห็นตะเกียงบนหอคอยสว่างขึ้นทีละดวง
ชั้นที่เก้า ชั้นที่สิบ ชั้นที่สิบเอ็ด...
ในที่สุด ตะเกียงบนชั้นที่สิบสี่ก็สว่างขึ้นโดยตรง
ทุกคนต่างตะลึงงัน
ลานกว้างอันกว้างใหญ่พลันเงียบสงัด ไร้เสียงใด ๆ !
พวกเขาจมดิ่งอยู่ในความตื่นตะลึงและเหลือเชื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ชั้นที่... สิบสี่...” ซูอวี้หนิงอ้าปากค้าง
เดิมทีนางเห็นว่าซูซิ่นใช้เวลาฝ่าชั้นที่แปดค่อนข้างนาน จึงคิดไปเองว่าซูซิ่นคงผ่านชั้นที่เก้าไปไม่ได้ แต่ใครจะคิด...
นางกลับไม่รู้ว่า ก่อนจะถึงชั้นที่สิบสอง ซูซิ่นไม่ได้จริงจังอะไรเลย เพียงแค่สุ่มออกกระบี่ 'หยอกล้อ' เหล่าหุ่นเชิดศึกเท่านั้น เวลาที่ใช้จึงค่อนข้างนานกว่า
"ขั้นเจินอู่ สามารถฝ่าด่านเจินอู่เก๋อชั้นที่สิบสี่ได้ แสดงว่าวิชายุทธ์ของเขาเทียบเท่าหรือแม้แต่เหนือกว่าผู้แข็งแกร่งขั้นทลายสุญญากาศทั่วไปแล้ว อัจฉริยะด้านวิชายุทธ์เช่นนี้ เกรงว่าในราชวงศ์เทียนเยี่ยนยุคปัจจุบันคงหาคนที่สองไม่ได้อีกแล้ว" ด้านข้างก็มีผู้เอ่ยด้วยความตื่นตะลึง
ขณะนั้นเอง ตะเกียงสิบสี่ดวงบนเจินอู่เก๋อที่สว่างอยู่ก็ดับลงพร้อมกัน ประตูเจินอู่เก๋อเปิดออกแล้ว
"ดูเร็ว!"
"เขาออกมาแล้ว!"
สายตาทุกคู่เบนไปยังทิศทางประตูหอคอยทันที
ฟิ้ว!
ร่างเหนืออากาศก็ร่วงลงตรงหน้าประตูหอคอยโดยตรง
ซูซิ่นเพิ่งก้าวออกจากเจินอู่เก๋อ ก็สัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนนับไม่ถ้วน
สายตาเหล่านี้ 'เร่าร้อน' จริง ๆ แฝงไว้ด้วยความตื่นตะลึง เคารพยำเกรง และริษยาอย่างเปิดเผย
ผู้บำเพ็ญขั้นเจินอู่ฝ่าด่านเจินอู่เก๋อชั้นที่สิบสี่ได้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
"สหายน้อย สวัสดี" หยวนชิงผมขาวโพลนยืนอยู่ตรงหน้าซูซิ่น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่น "ข้าคือหยวนชิง เป็นผู้ดูแลหอเชียวมังกรในอำเภอหย่งหนิง"