ทะเลญาณที่เชื่อมต่อไปยังพันโลกมหึมา?
หลูหลินเบิกพระเนตรแคบลงเล็กน้อย
ฟังดูแสนไกลเหลือเกิน
"ปฐมจักรพรรดิ" จักรพรรดินีเจาหนิงเอ่ยขึ้น ตัดบทความรำลึกของหลีหวง
"แม้ทุกถ้อยคำที่เจ้ากล่าวจะเป็นจริง เจิ้นก็ยังไม่เข้าใจ หากเจ้ามิได้เป็นเพียงแค่ลูกทุ่ง ตั้งใจกรงขังเชลยนี้ นำชาวต้าเชี่ยพ้นจากแดนตันฉายจริง แล้วเหตุใดจึงต้องใช้พิธีบูชาด้วยเลือด เหตุใดจึงต้องบูชายัญชีวิตผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน ปฏิบัติการเช่นนี้ มองอย่างไรก็ไม่ใช่การช่วยโลก"
หลีหวงได้ยินดังนั้น จึงถอนหายใจยาว
"เพราะเป็นทางเดียวที่เจิ้นนึกได้ เจิ้นเคยลองหาหนทางอื่นมานักต่อนัก แสวงหาโอกาสมานับไม่ถ้วน แต่กว่าหมื่นปีก็ไม่ได้อะไรเลย เจิ้นจึงจำต้องใช้วิถีดั้งเดิมและโหดร้ายที่สุดนี้ ต่อชีวิตตนเองไว้ คอยโอกาส คอยตัวแปรสังขารผู้จะหักล้างกุญแจขังนี้ให้ปรากฏ"
หลูหลินมองเขาอย่างเยือกเย็น พึมพำไม่มี
ไม่ว่าหลีหวงจะพรรณนาให้ฟังเลิศเลอสักเพียงใด ไม่ว่าจะปั้นตนเป็นวีรบุรุษอันเป็นทุกข์ผู้อดทนเพื่อสรรพชีวิทั่วแผ่นดินนานเทือกหมื่นปีสักเพียงใด
หลูหลินก็ไม่มีวันลืมแสงเพลิงฟ้าจนมืดฟ้าในเมืองหลินอาน ไม่มีวันลืมแววตาของบิดามารดายามสิ้นใจ
"แม้ทุกถ้อยทุกคำของเจ้าจะเป็นความจริง"
"ข้าก็ไม่มีทาง จับมือร่วมงานกับผู้ฆ่าบิดามารดาข้าได้อยู่ดี"
แค้นเลือดยิ่งใหญ่ แค้นที่ไม่มีวันร่วมฟ้า
นี่คือเส้นตายของหลูหลิน
หลีหวงล่วงรู้มาแต่แรกว่าหลูหลินย่อมตอบสนองเช่นนี้ จึงพยักหน้า สีหน้าไม่แปรปรวน
"เจิ้นเข้าใจความโกรธแค้นของเจ้า และเข้าใจในความไม่ไว้วางใจของเจ้าด้วย"
"เพราะเช่นนั้น เจิ้นยอมจ่ายราคา เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของเจิ้น"