แค่พริบตา หมัดของหวงเหลยก็มาถึงแล้ว
ไท่ซูอิ้นไม่ทันได้หลบหลีก ยอมรับหมัดหนักของหวงเหลยเข้าเต็ม ๆ
หมัดกระแทกเข้าที่ไหล่ซ้าย กระดูกทั้งแขนซ้ายแตกร้าวเป็นแท่ง ๆ ใต้แรงกดของหมัด กระดูกไหปลาร้าดันนูนขึ้นมาจากแผ่นหลังจนน่าขนลุก
ชั่วขณะเดียวกันนั้น มือขวาของไท่ซูอิ้นก็ทาบลงบนอกหวงเหลย
ลูกแก้วสีเงาดำไหลทะลังเข้าไปโดยตรง
เปรี้ยง!
ระเบิดดังกึกก้องจากภายในอกของหวงเหลย คลื่นแรงกระแทกเหวี่ยงทั้งสองกระเด็นออกไปพร้อมกัน
หวงเหลยสะบัดกระเด็นไปข้างหน้า รูแผลขนาดเท่าปากชามเปิดออกที่อก เปลวเลือดเดชสีแดงเข้มลุกไหม้อย่างดุดันรอบขอบแผล พลังฟื้นฟูของสายเลือดพยายามเยียวยารอยบาดแผลอย่างสุดชีวิต
ไท่ซูอิ้นกระเด็นไปอีกด้าน แขนซ้ายห้อยแหลก กระดูกบ่าหักละเอียดสิ้นดี
ทั้งสองล้มลงกับพื้นพร้อมกัน
ทั้งสนามเงียบสนิท
เสียงของประธานพิธีดังมาจากม่านฟ้า
"ทั้งสองฝ่ายล้มลง เริ่มนับถอยหลังสิบจังหวะหายใจ ผู้ใดลุกขึ้นไม่ได้ภายในสิบจังหวะหายใจ ให้ตัดสินว่าแพ้ หากทั้งสองลุกไม่ขึ้น ฝ่ายที่ลุกขึ้นก่อนถือว่าชนะ"
"สิบ"
"เก้า"
"แปด"
แถวที่นั่งเตรียมพร้อมของสายดาราแดนดาราเซียว
เซียวเหยียนจ้องมองสองเงาที่ล้มแน่นิ่งบนเวที แล้วอ้าปากถาม
"นี่...ท่านหลูคิดว่าใครจะลุกไหว"
"หวงเหลย" หลูหลินไตร่ตรองชั่วเรียว แล้วเปล่งคำตอบ
เซียวเหยียนหันหน้ามอง
"เหตุใด? ฐานของไท่ซูอิ้นลึกกว่า วิชาลับราชวงศ์ของเขาย่อมฟื้นฟูไม่ช้า"
"ดวงใจแห่งวิถี"
เซียวเหยียนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจความหมายของหลูหลินทันที
"ไท่ซูอิ้นแพ้มาแล้วสามนัด แพ้เจี้ยนอี้ แพ้ท่าน ดวงใจแห่งวิถีของเขาย่อมแตกร้าวแล้ว..."
"ใช่ หาแต่หวงเหลยไม่เหมือนกัน" หลูหลินพักหายใจหนึ่งจังหวะ