เจี้ยนอี้สัมผัสได้ถึงปัญหาในจี้หยก แต่มิได้เอ่ยปริปดก
หลูหลินสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับหมุนคิดถึงเจตนาเบื้องหลังคำพูดของเจี้ยนอี้
ประการแรกคือต้องการบอกเขาว่า เจี้ยนอี้มิใช่พวกตระกูลไท่ซู
ที่สามารถเอ่ยถึงปฐมบรรพบุรุษตระกูลไท่ซูในสถานการณ์เช่นนี้ และยังใช้ถ้อยคำทดลองว่า “คงไม่มีผลกับเจ้า” ย่อมแสดงว่าเจี้ยนอี้ไม่เพียงสัมผัสได้ถึงเงื้อมมือลับนั้น แม้กระทั่งยังคะนึงระแวงต่อตระกูลไท่ซูด้วย
หลูหลินส่งเสียงด้วยวิชาสื่อสารผ่านใจตอบกลับ “ทำไมจึงบอกเรื่องนี้แก่ข้า”
คำถามนี้หลูหลินเคยถามเจี้ยนอี้มาแล้ว คำตอบที่ได้คือต้องการเห็นว่าหลูหลินจะเดินได้ไกลเพียงใด
เจี้ยนอี้มุมปากขยับเล็กน้อย “ถึงแคว้นเหยากวงแล้ว เราทั้งสองย่อมไม่ใช่คู่ปรับกัน”
แคว้นเหยากวงงั้นรึ?
หลูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย กฎเกณฑ์ของแคว้นเหยากวงเขายังไม่ทันไปศึกษาล่วงหน้า จากน้ำเสียงของอีกฝ่าย เจตนากลับฟังดูคล้ายการทดสอบมากกว่า?
ทดสอบว่าเขาสมควรเป็นเพื่อนร่วมทีมหรือไม่?
บนอัฒจันทร์ ผู้ชมนับล้านจับตามองเวทีประลอง หายใจแทบไม่กล้าควาน
ทั้งสองยืนนิ่งช่วงเวลายี่สิบจังหวะหายใจ ไม่มีใครขยับ
ข้อความสนทนาไหลขึ้นจากด้านล่างม่านแสง
“ต่อยเร็วสิ! สองคนนั้นมัวแอบนิ่งทำอะไรกัน?”
“เผชิญหน้ากันนานขนาดนี้ ไม่ใช่กำลังปะทะกันอยู่ในความมืดหรือ? การปะทะในระดับกฎธรรมชาติเรามองไม่เห็นหรือ?”
“อย่าเดามั่ว สีหน้าหัวหน้าผู้ดูแลประลองเป็นปกติ ไม่มีระลอกพลังของกฎธรรมชาติเลย”
“งั้นก็คือกำลังสังเกตกันเอง? ชนะขาดต่อชนะขาด ต่างฝ่ายต่างไม่อยากเปิดไพ่แรกก่อน!”
บนม่านแสงอัตราต่อรอง ตัวเลขกระโดดไปมาไม่หยุด อัตราต่อรองของหลูหลินกับเจี้ยนอี้แทบแนบสนิทกัน 1.48 ต่อ 1.5
เจ้ามือตัดสินใจเดิมพันไม่ถูกสะที