"จั่วจือ!"
เสียงตะโกนดังกึกก้อง หวงกวนพุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว กอดรัดเอวของหลูหลินไว้แน่นจนไม่ขยับ
"ท่านทำอะไรน่ะพะย่ะค่ะ! โปรดอย่าหลงตัวเอง!"
หวงกวนใช้แรงทั้งหมดที่มี รัดแขนราวกับกุญแจเหล็กขันหวงกวนไว้กับที่
"ยังไม่รู้เลยว่าข้างนอกเป็นเช่นไร โปรดอย่าใจร้อน!"
บริเวณหน้าประตูใหญ่ของสำนักเซิ่งยวน ไม่ใช่ทัศนียภาพอันคุ้นเคยในอดีตอีกต่อไป
ตรอกซอยหลายสายตรงข้ามนั้น แม้แต่เดิมจะไม่คึกคักนัก แต่ก็เคยเป็นที่ตั้งของร้านรวงเรียงราย ผู้คนพลุกพล่านไปมา
แต่บัดนี้ ไม่ว่าสายตาจะมองไปทางใด ก็เห็นแต่กองซากปรักหักพัง เสาไม้ไหม้เกรียมปักขึ้นบนหลังคาที่ถล่มทลาย ถนนถูกปิดกั้นด้วยก้อนหินและเศษกระเบื้อง เงียบสงัดราวกับแดนมรณะ
ทุกสิ่งทุกอย่างจมอยู่ใต้หมอกสีเทาหม่น ดั่งเมืองผีที่ถูกทอดทิ้งมานับพันปี
ประหนึ่งเพลิงใหญ่เผาผลาญทุกสิ่งลงจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความพังยับเต็มตา
โจวอู๋และหลูเหิงต่างรู้ตัวทัน ร่วมด้วยเซิ่งยวนแห่งสมาคมสมาคมจื่อเฉียงเสอีกหลายคน พร้อมใจพุ่งเข้ารุมล้อมหลูหลินไว้ ช่วยกันลากตัวถอยหลัง
"จั่วจือ ใจเย็น ๆ นะพะย่ะค่ะ!"
"ใช่แล้ว ดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน!"
"ออกไปไม่ได้! ห้ามออกไปเด็ดขาด!"
หลูหลินสู้ทุกวิถีทาง ดวงตาจ้องมั่นไปยังซากปรักหักพังอันแปลกตานอกประตู ก่อนถูกทุกคนลากออกจากทางเข้าอย่างเป็นฝ่ายบังคับ
หลูหลินส่ายหัว เป็นสัญญาณให้หวงกวนปล่อยตน