ภายในหอฟังหิมะ ห้องเก็บตำรา
หลูหลินนั่งพับเข่าอยู่บนพื้น จิตใจหมุนวนอยู่กับข้อมูลที่แผงทรายแม่น้ำเก้าส่งต่อมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
[ผู้มีชีวิตจะต้องยินยอมสละตนเพื่อการบูชาด้วยเลือด]
[ผู้บูชาต้องมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ล่วงลับเมื่อยังมีชีวิต]
[ต้องร่วมวันราตรีกันไม่น้อยกว่าสามปี และเคยผ่านประสบการณ์เป็นเดือนเป็นความตายร่วมกันมา]
แผงทรายแม่น้ำเก้านี่ มันคืออะไรกันแน่?
หลูหลินพยายามใช้หลายวิธีดำดิ่งเข้าไปในมิติสีเทาขาวในจิตใจ เพื่อแสวงหาคำตอบ
"ที่มาที่ไปของเจ้าคืออะไร?"
"ผู้แข็งแกร่งแห่งยุคโบราณผู้ถือสิ่งของวิเศษนั้น ศัตรูของปฐมจักรพรรดิหลีหวง เกี่ยวข้องกับเจ้าเพียงใด?"
แต่กลับไม่ได้รับสะท้อนใด ๆ ตอบกลับมาแม้แต่น้อย
"วิธีค้นหาความยึดติดที่จะหลอมเป็นชีวลมิตแห่งต้นกำเนิดเพิ่มขึ้น ต้องทำเช่นไร?"
หึ่ง!
ครานี้เอง แผงทรายมีปฏิกิริยา
แสงสีเทาขาวกะพริบเบา ๆ แผนที่ขนาดมหึมาค่อยกางออกในจิตสำนึกของหลูหลิน
บนแผนที่นั้น มีสถานที่หลายแห่งถูกทำเครื่องหมายด้วยรอยดำเข้มอ่อนต่างกัน
การตอบสนองแบบเลือกบางส่วนเช่นนี้ ยิ่งทำให้หลูหลินระแวงมากกว่าความเงียบงันทั้งหมดเสียอีก
มันหลบเลี่ยงคำถามสำคัญ แต่กลับแสดงความกระตือรือร้นเกินไปในบางด้าน
เหมือนนายพรานโยนเหยื่ออันน่าใจหลงออกมาให้หลูหลิน
และยังมีอีกประเด็นหนึ่ง ตอนอยู่บนลานพระวิหารบรรพชน หลูหลินจดจำได้แม่นยำ
ขณะพลิกกลับม่านพิธีบูชาด้วยเลือด และกลืนกินพลังมหาศาลนั้น เขาเคยสัมผัสได้ชั่วแวบหนึ่งถึงคลื่นจิตสำนึกโบราณเก่าแก่ยิ่ง หนาวเย็นยิ่ง และเปี่ยมด้วยความปรารถนาจะกลืนกิน
หลูหลินแยกแยะได้ชัดเจนว่า จิตสำนึกนั้นไม่มีทางเป็นวิญญาณร้ายล้านดวงของด่านเยี่ยนเหมินกวนอย่างแน่นอน
ตอนนั้นคิดว่าเป็นความรู้สึกหลอน แต่พอเมื่อย้อนคิด ความชั่วร้ายนั้นช่างทำให้ขนหัวลุกเหลือเกิน
แม่น้ำเก้า ก่อนจะไขความจริงเจตนาแท้ของมันได้โดยสิ้นเชิง ก็ต้องไม่หลงเชื่อมันทั้งวง