ภายในเต็นท์ใหญ่กลางกองทัพ
หลูหลินหลับตาลงเบา ๆ จิตสำนึกจมดิ่งอยู่ในกระดานทรายจิ่วซานเหอ
จุดแสงซึ่งแทนตัวซวินไฉ เมื่อเคลื่อนเข้าใกล้ตำแหน่งเต็นท์ แสงที่แผ่ออกมาได้เปลี่ยนจากสีแดงอ่อนเมื่อคราวก่อน กลายเป็นสีเหลืองอ่อนแล้ว
สีแดงอ่อนหมายถึงความเป็นปฏิปักษ์
เพียงหนึ่งวัน กลับกลายเป็นสีเหลืองอ่อนอันหมายถึงความเป็นกลางและความอยากรู้อยากเห็น
ดูเหมือนว่าวันแรกนี้ได้ผลดีไม่น้อย
ชั่วครู่ต่อมา หลี่หู่นำซวินไฉเดินเข้ามาในเต็นท์ใหญ่กลางกองทัพ
หลูหลินลืมตา เงยหน้ามองทั้งสอง ก่อนอื่นพยักหน้าให้หลี่หู่ จึงเอ่ยกับซวินไฉว่า
“พี่ซวนลำบากแล้ว วันแรกของการฝึก รู้สึกเป็นเช่นไรบ้าง”
ซวินไฉลังเลเพียงครู่ จัดวางถ้อยคำเรียบร้อย จึงประสานมือคารวะหลูหลิน ตอบกลับว่า
“ท่านหลู การฝึกวันนี้ ทำให้ซวนไฉข้า...เปิดโลกยิ่งนัก”
“พี่ซวนไม่ต้องเกรงใจ”
หลูหลินได้ยินดังนั้นจึงยิ้มเบา ส่งสายตาบอกให้ซวินไฉนั่งลง
“ท่านกับข้าต่างเป็นข้าราชการในสังกัดราชสำนัก และต่างก็เพื่อความสงบสุขแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ควรเปิดใจกันตรง ๆ”
ซวินไฉเงียบไปอีกชั่วครู่ พร้อมความสงสัยเล็กน้อย
“ท่านหลู ซวนไฉข้ามีข้อสงสัยประการหนึ่ง”
“การฝึกของกองทัพใหม่ท่านหนักหน่วงถึงเพียงนี้ แทบเป็นการท้าทายขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ เหตุใดทหารหาญจึงยังคงรักษาขวัญกำลังใจที่สูงส่งเช่นนี้ได้”
“ง่ายนิดเดียว”
“เพราะพวกเขารู้ว่า เหงื่อทุกหยดที่หลั่ง จะได้รับผลตอบแทนสมควร”
“พวกเขาฝึกฝนอย่างเข็มขัดเป็นเงาเป็นองค์ มิใช่เพื่อความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิและการรับใช้แผ่นดินอันไกลตาไกลแสง หากเพื่อให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดี เพื่อให้ตนเองมีชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี”