เสียงอื้ออึงสนั่นฟ้าดังระงม คลื่นหนึ่งซ้อนคลื่นหนึ่ง จนเพดานสำนักผู้ตรวจการศึกษาแทบจะถูกยกปลิวขึ้นทั้งหลัง
บนตึกชา ฉางว่านจินตื่นเต้นจนฟาดโต๊ะดังโพลง “ดี! สำเร็จแล้ว! คราวนี้ดูว่ามันจะตายยังไง!”
โจวปิ่งก็ยิ้มเยาะอย่างมั่นใจในชัยชนะ
ทั้งภายในและภายนอกโรงพิจารณา ความสนใจของทุกชีวิตจับจดอยู่ที่หลูหลิน
เฉินฉวนบนแท่นพิจารณาเห็นว่าสถานการณ์จึงหมดเรื่อง กาลได้เวลาที่มือข้างจะชัย จิตใจจึงวางลงได้เต็มอก
เงยหน้ามองเกาปิ่งเหวินด้วยความพึงพอใจ แล้วหันมายังใต้แท่น ทำท่าทางอาสัญยิ่งมองหลูหลิน
“หลูหลิน ถึงยามนี้แล้ว มวลชนเป็นใจเช่นไรเจ้าเห็นแล้ว ยังมีสิ่งใดจะปฏิเสธอีกหรือ”
ทั้งในและนอกโรงพิจารณา เงียบกริบทันที
สายตาของทุกชีวิตตรงเข้าจับจดที่หลูหลิน
ในโรงพิจารณา หลูหลินนิ่งประหนึ่งภูเขา ยืนตระหง่าน
เขาไม่แลมองเฉินฉวนบนแท่น ก็ไม่เหลียวมองเกาปิ่งเหวินที่ทำตนราวกับบ้าคลั่ง
สายตาแรกกวาดผ่านใบหน้าโกรธเกรี้ยว ดูแคลน และสะใจในความโชคร้ายของผู้คนนอกห้องโถง แล้วจึงกวาดผ่านใบหน้าเป็นห่วงเป็นใยของบรรดาเซิงยวนแห่งสมาคมจื่อเฉียง
สุดท้าย ตาค้างลงที่คนในโรงพิจารณา คือนางฉินที่คุกเข่าอยู่พื้นสั่นเทสะทึนสั่น
ขณะที่ทุกชีวิตคิดว่าหลูหลินสู้ไม่ไหวแล้ว เตรียมยอมจำนนนั้น
เรื่องกลับพลิกผันขึ้นเสียฉับพลัน!
นางฉินที่คุกเข่าอยู่นั้น กลับหยุดร้องไห้เสียกะทันหัน
นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาไหม้เนย แทบจะไม่เหลือความหวาดกลัวดังก่อนหน้านี้อีกเลย
นางฉินพุ่งลุกจากพื้นขึ้นยืนเสียเมื่อยันแรง!
การลุกขึ้นฉับพลันนั้น ทำให้ทุกชีวิตตกตะลึงค้าง
ต่อจากนั้น ภายใต้สายตาเป็นสะเทือนใจของคนทั้งมวล นางฉินสะดุดก้าวหลายก้าว วิ่งเข้าไปกลางโรงพิจารณา แล้วล้มตัวโขกศีรษะลงกับพื้นต่อหน้าเฉินฉวนอย่างแรง!
“ท่านเฉิน หลูเซียงกงเป็นผู้บริสุทธิ์!”
เสียงร่ำไห้ร่ำร้องของนางฉิน เปรียบประหนึ่งฟ้าผ่ากลางพื้นราบ ดังสนั่นข้างหูของทุกชีวิต!
ทั้งที่ประชุมตื่นตกใจกันทั้งมวล!
บนตึกชา รอยยิ้มของโจวปิ่งกับฉางว่านจินแข็งค้างเสียทันที