คืนสู่ต้นกำเนิด!
แค่ได้ยินสองคำนี้ "ฐานรากแห่งเต๋าอันสูงส่ง" ของหลูหลินก็สั่นสะเทือนขึ้นเองโดยมิได้บังคับ ผังดาราร้อยสำนักในทะเลญาณระเบิดแสงอันงดงามวิละวัน แล้วเกิดความพ้องสะท้อนอันแรงกล้าขึ้นมา
"อุ้ย คือปฐมกาลของสรรพสิ่ง คือความอันสดใหม่ของภาพทั้งปวง!"
"ชุดร่างของเจ้าเป็นเตาหลอมแห่งฟ้าดิน ใช้มูลฐานวิถีเป็นหม้อหลอมกุมภัณฑ์ ดึงเอาธรรมทั้งปวงของฟ้าดิน วิถีอันหลากหลายนับไม่ถ้วน ทั้งหมดไว้ในกาย หลอมรวม กลั่นบริสุทธิ์ จนสุดท้ายกลับคืนสู่อุ้ยเดียว ก่อเกิดวิถีสูงสุดอันเป็นของเจ้าแต่ผู้เดียว ที่อยู่เหนือวิถีทั้งปวง!"
คำอธิบายของอัครปราชญ์เฉินทำให้จิตใจของหลูหลินตื่นตะลึงพรึงเพริด
แนวคิดของวิชานี้ ช่างประดุจถูกปั้นขึ้นมาสำหรับ "วิถีแห่งการนิยาม" ของตนเองเสียจริง ๆ!
ไม่ ควรกล่าวว่า "วิถีแห่งการนิยาม" ของเขาเอง ผ่านการทดสอบจากร้อยสำนักแล้วก่อเกิด "ระบบนิเวศแห่งการพึ่งพิงซึ่งกันและกัน" ขึ้นมานั้น ย่อมแอบสอดคล้องกับความหมายสูงสุดของ "คืนสู่ต้นกำเนิด" นี้อยู่แล้ว!
"คืนสู่ต้นกำเนิดแบ่งออกเป็นเก้าชั้น หนึ่งชั้นคือหนึ่งขอบเขต"
"ชั้นที่หนึ่ง พิสูจน์ตำแหน่งอัครปราชญ์ได้"
"ชั้นที่สอง เข้าถึงขอบเขตจอมเต๋าได้"
"ชั้นที่สาม เป็นอริยเต๋าแห่งแดนหนึ่งได้"
".....เมื่อเจ้าบำเพ็ญถึงชั้นที่เก้าอย่างสมบูรณ์ ย่อมมีสิทธิ์ปะทะขอบเขตจุนจั่ว แม้แต่มีความหวังจะเหนือกว่าจุนจั่ว แง้มเห็นปลายทางแท้จริงของการบำเพ็ญเซียน"
น้ำเสียงของอัครปราชญ์เฉินแฝงความคาดหวังเอาไว้
"วันนี้ ข้าจะถ่ายทอดวิชาสามชั้นแรกให้เจ้าทั้งหมด!"
คำยังไม่ทันจบสิ้น ตราประทับสีทองอันบรรจุความลึกล้ำไร้ปลายรั่วดอกหนึ่ง พุ่งออกจากปลายนิ้วของเงาเจ้าครึ่งเซียน ทะลุผ่านลำแสง เจาะเข้ากลางคิ้วของหลูหลินโดยตรง