เซียวเหยียนบิดข้อมือให้คลายเส้นเสียงเรียบร้อยแล้วจึงก้าวไปยืนตรงหน้ากระจก
“เซียวเหยียน”
“แพ้ก็ต้องสู้”
“แดนดาราเซียวยวก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ก็ถือว่าเกินคาดแล้ว มีท่านหลูอยู่ด้วย ภารกิจนี้ย่อมสำเร็จเกินคาดหมาย”
“ที่เหลือ ก็แค่แสดงเกียรติแห่งตนให้เต็มที่”
เซียวเหยียนพยักหน้ากับภาพในกระจก แล้วก้าวออกจากแถวที่นั่งเตรียมพร้อม
เวทีประลองหมายเลขเจ็ด
เมื่อเซียวเหยียนก้าวออกมาจากเสาแสงส่งผ่าน ตรงข้ามก็มีผู้ยืนอยู่แล้ว
ฉลองชาวสีขาว กระบี่ยาวพร้อมฝักกอดแนบอก ผมพันม้วนไว้ด้วยผ้าสีธรรมดาแถบหนึ่ง
เจี้ยนอี้
มาถึงขั้นนี้ เซียวเหยียนกลับไม่ตื่นตระหนกอีกต่อไป
มือซ้ายกุมข้อมือขวา หายใจวิถีกฎแห่งสวรรค์รอบกายเริ่มพุ่งสูงขึ้น
พลังเพิ่มพูนสี่สิบห้าเท่าถูกปลุกเต็มกำลัง ลวดลายของกฎหลายสายที่หลอมรวมกันปรากฏขึ้นบนผิวกาย
“เวทีประลองหมายเลขเจ็ด เซียวเหยียนจากโซนเซียว ปะทะเจี้ยนอี้จากแดนกระบี่”
“ชีวิตตายไม่ต้องเอาผิด”
“เริ่ม”
เซียวเหยียนไม่เสียเวลาเปล่า กฎทั้งห้าปะทุพร้อมกัน การเพิ่มพูนของกฎพุ่งจากสี่สิบห้าเท่าขึ้นสู่ห้าสิบสามเท่าภายในสองลมหายใจ
ห่างออกไปสิบก้าว เจี้ยนอี้เมื่อยอดสีหน้าเปลี่ยนไม่แปรปรวน กระบี่พร้อมฝักยังกอดแนบอก ท่ายืนผ่อนคลาย ลมหายใจยาวต่อเนื่อง ปานว่าเรื่องทั้งปวงมิได้กระทบดวงใจ
ใครเห็นเป็นต้องรู้สึกว่าเชิงนี้โอหังเกินไป!
ผู้ที่ก้าวมาถึงจุดนี้ไม่มีผู้ใดอ่อนแอ ยิ่งกว่านั้นเบื้องตรงข้ามคือเซียวเหยียนผู้เผยกฎทั้งห้าออกมาครบมิดชิดแล้ว
เซียวเหยียนจ้องเจี้ยนอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด