ยามเส้นผมรับน้ำหนักพันชั่งระทวน จู่ๆ ปราณอักษรรอบกายหลูหลินก็ปั่นป่วนขึ้นฉับพลัน เขาเปล่งเสียงท่องสวดเบาๆ อย่างไม่รีบไม่ช้า:
“บุรุษจริงเหตุใดจึงไม่คาบดาบงาบกู้ พาไปยึดภูเขาและด่านชื่นเสียห้าสิบมณฑลเข้ามาเป็นของตน”
เสียงเพิ่งเลิกพ้น!
อาวุธประหลาดสังกัดหมวดอาวุธแปลกประหลาดทรงพิเศษ ผืนเส้นโค้งไหวลื่น ลอยขึ้นกลางอากาศข้างกายหลูหลินโดยไร้ร่องรอย!
รูปทรงดั่งจันทร์เสี้ยว คมกริบไร้ผู้ใดเทียบได้ นั่นคือดาบงาบกู้!
หลูหลินยื่นมือข้างเดียวคว้าดาบงาบกู้ไว้ได้อย่างมั่นคง แม้แต่มองยังไม่มอง ก็สะบัดไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยราวกับไม่ใส่ใจ ตรงเข้าหาดาบผ่าอาจารในมือของฉางว่านจิน
“แช่ะ!”
เสียงกระทบที่ดังแหลมดังขึ้น!
ในสายตาอันเหลือเชื่อของฉางว่านจิน ดาบผ่าอาจารเล่มนี้กลับแตกสลายเป็นท่อน ๆ ราวกับไม้ผุ ๆ!
“ไม่! เป็นไปไม่ได้!”
ฉางว่านจิน ตัวแข็งค้าง ทั้งตัวโง่งมไปหมด
เจ้าเป็นแค่ซิ่วไฉ ด้วยเหตุใดจึงมีวิถีที่วิเศษเลื่องลือจนเทพเทวดายังคาดเดาไม่ได้เช่นนี้
นี่มันดาบผ่าอาจารที่แม้แต่จวี่เหรินยังสังหารได้ ไม่ใช่หรือ!
ทำไมถึงแตกเพียงแค่สัมผัสเดียว!
หลังจากสิ้นสติเพียงชั่วครู่ ฉางว่านจินก็ยิ่งบ้าคลั่งเดือดดาลขึ้นกว่าเดิม!
ใต้เส้นผยุ่งเหยิง ทั้งตัวเขาดวงตาแดงก่ำจะแตกออก มือยังเหนี่ยวด้ามดาบที่เหลือเพียงครึ่ง กลับยังไม่ยอมแค้น ตะโกนคำรามพุ่งเข้าฟันใส่ลำคอหลูหลิน!
หลูหลินเพียงเอียงกายหลบเล็กน้อยก็หลบพ้นได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นข้อมือบิดกลับ ฟันดาบงาบกู้กวาดผ่านข้อมือข้างที่ฉางว่านจินถือดาบเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ท่วงท่าคล่องแคล่วสบายราวกับเขียนภาพกวีนิพนธ์!
“อ๊าก!”
ชั่วขณะต่อมา เสียงร้องครวญครางอันน่าสยดสยองก็ดังออกมาจากปากของฉางว่านจิน กึกก้องไปทั่วทั้งริมฝั่งแม่น้ำ!
แขนขาดข้างหนึ่งพร้อมด้วยด้ามดาบครึ่งท่อนกระเด็นขึ้นสู่ฟ้า แล้วก็ตกกระแทกพื้นอย่างหนัก
ฉางว่านจินกุมข้อมือที่เลือดไหลพุ่งราวกับน้ำพุ กลิ้งไปมาบนพื้นอย่างทรมาน ปากยังคงด่าทออย่างบ้าคลั่งไม่หยุด