เสียงกล่าวจบลง ภาพเงานักปราชญ์ทั้งสามต่างสั่นไหวพร้อมกัน
ภาพเงาทางซ้ายที่ถือหนังสือม้วนไว้ในอ้อมแขน ผู้เป็นตัวแทนแห่ง "วิถีวรรณ" ใบหน้าเลือนรางนั้นก็ปรากฏความปั่นป่วนขึ้นมา
"ว่าไปได้"
"อายุเพียงเท่านี้ก็แตะต้องถึงรากเหง้าของวิถีวรรณ เจ้าช่างเหนือกว่าคนอ่านหนังสือทั้งโลกราวเก้าส่วน"
"แต่..."
น้ำเสียงพลิกผัน
"เพียงแค่นี้หรือ?"
หัวใจหลูหลินตึงตังขึ้นทันที
ความหมายคือต้องการให้เขาก้าวต่อไปอีก?
การจดบันทึก การสืบทอด นั่นเป็นเพียงวิถีแห่งการรักษาของ "วรรณ" เท่านั้น
ราชวงศ์ต้าเซิง ดินแดนแห่งวิถีวรรณที่เจริญถึงขีดสุด จนอาจทำให้ทั้งราชวงศ์พร้อมแผ่นดินหายวับไปในคืนเดียว การสืบทอดของพวกเขาย่อมไม่จบเพียงเท่านี้!
อำนาจเด็ดขาด!
อำนาจราชันอันเด็ดเดี่ยวของต้าฉิน คมดาบยอดสุดของต้าฉี อำนาจกาลเวลาของต้าจิ่ง!
งั้นการสืบทอดของต้าเซิง ย่อมต้องเป็นอำนาจอันเหนือกว่ากฎเกณฑ์อีกชนิดหนึ่ง!
ในมโนธรรมของหลูหลิน รอยประทับของสองพลังคือกฎแห่งสัญญาของจักรพรรดิมารต้าอี้ และโชคชะตาฟ้าแห่งเหตุผลของจักรพรรดิมารแห่งต้ายง ล้วนสว่างขึ้นอย่างเงียบงัน
สัญญา คือการใช้ตัวอักษรวางกฎเกณฑ์ เพื่อคานงัดพลังแห่งฟ้าดิน
เหตุผล คือการใช้โชคเฮ็กคำนวณอนาคต เพื่อลบล้างชะตาที่กำหนดไว้
และนั่นไม่ใช่แล้วหรือ...
ความคิดหนึ่งประดังเข้ามาราวดั่งสายฟ้า ระเบิดขึ้นกลางทะเลญาณของหลูหลิน!
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเปี่ยมประกาย
"จุดสูงสุดของวิถีวรรณ ไม่ใช่การบันทึก ไม่ใช่การสืบทอด!"
"หากแต่คือ... การสร้าง!"
การสร้างหรือ?
คำพูดเผ่นออกมา กระทั่งภาพเงานักปราชญ์ทั้งสองทางกลางและทางขวาต่างคลอนแคลนขึ้นมา!