ภาพฉายของเทียเฟิงโยนตัวลงมาอย่างอายัดอาย่อ ก้นยังไม่ทันวางมั่นคงก็ร้องเรียกเสียงห้าวว่า "ศิษย์พี่ใหญ่!"
เชียนตัวตัวอ้วนกลมปรากฏกายขึ้น สองมือวางบนที่พิงเก้าอี้ พยักหน้าให้ลี่เจวีย์
หงเย่เป็นคนสุดท้ายที่นั่งลงยังตำแหน่ง ชุดแดงของนางใต้แสงของโลกเสวียนชูดูสีเข้มขึ้นไปอีกหลายส่วน นางลงนั่งบนเก้าอี้ แผ่นหลังตรงเป็นเส้นตรง นิ้วเคาะเบา ๆ ที่ที่พิงทองสัมฤทธิ์ มิได้เอ่ยวาจาใด
บนโต๊ะกลมนั้นมีเก้าเก้าอี้ บางที่ว่างเปล่าอยู่
"มาพร้อมหน้ากันหมดแล้ว"
ลี่เจวีย์มีสายตาอ่อนโยน กวาดสายตากวาดไปทั่วคนทั้งหลาย "ที่เรียกทุกเจ้ามาวันนี้ หนึ่งคือเพื่อรายงานสถานการณ์ตามปกติ สองคืออยากถามศิษย์น้องคนใหม่ว่า เป็นเช่นไรบ้าง"
เทียเฟิงเอาใจช่วยจนเสียหลัก สองมือฟาดลงบนโต๊ะทันที
"ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้เห็นหรอก หนุ่มน้อยคนนี้เข้ากับข้าได้ดีแท้! พวกเผ่ากลไกน่ะสมคบกันทั้งในทั้งนอก มีทั้งแสงสังหารดาวและสายลับภายใน เปลี่ยนเป็นผู้อยู่ขั้นอัครปราชญ์ตามปกติคนใดคนหนึ่งล่ะก็ตายคาที่แล้ว แต่หนุ่มน้อยคนนี้กลับยืนออกมาได้"
"วิญญาณแน่นเป็นรูปเป็นร่าง ขั้นจอมเต๋าชั้นสูงสุด"
เชียนตัวตัวพูดเสริมขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงเรียบเฉย "ข้าได้ดูบันทึกการต่อสู้มาแล้ว ศิษย์น้องใช้วิญญาณระดับจอมเต๋าแผ่ออกมาเป็นโล่วิญญาณรูปธรรม รับหนึ่งทีจากการเผาแก่นแท้ของจอมเต๋าเต็มกำลัง แถมตามคำบอกของอริยเต๋าจิ่วหลิง เขาได้เฝ้าดูโครงสร้างลายค่ายกลอยู่ในช่องทางส่ง แล้วบรรลุธรรมอยู่ตรงนั้นเอง"
ในโลกเสวียนชูเงียบสงบไปชั่วครู่
ลี่เจวีย์มิได้เปิดปาก เทียเฟิงลูบท้ายกระมัน สีหน้าไม่อาจบอกได้ว่าแปลกใจหรือซึ้งใจ
หงเย่เคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง
"ไม่ใช่เพียงเท่านี้ อาจารย์ได้ทดลองหนทางที่เขาเดินแล้ว เป็นฐานรากแห่งเต๋าอันสูงส่ง การเพิ่มพูนของกฎอย่างน้อยก็ขึ้นต้นที่พันเท่า"
คำพูดนี้ลงไป แม้แต่มิติของโลกเสวียนชูก็ยังเงียบสงัดไปชั่ววูบ
เทียเฟิงอ้าปากค้างแล้วก็หุบลง
รอยยิ้มของเชียนตัวตัวเลือนหายไปครึ่งหน้า ก้มหน้าไม่พูดพร่ำทำเปลอะ
เงาเกราะศึกของลี่เจวีย์สั่นเล็กน้อยใต้แสงโคมหยก แล้วคืนสู่ความสงบ เงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยขึ้น