ลี่อู๋จีพยายามกดความหนาวสะท้านที่ประดังขึ้นในใจไว้ คราบฟันแน่นแน่บ ก่อนจะดำเนินต่อไปยังความลึกภายใน
เมื่อมาถึงแล้ว ย่อมไม่อาจกลับไปพร้อมข่าวสารเพียงเท่านี้
อ้อมผ่านเขตพักจอดกลาง เขาแล่นตามทางลำเลียงซ่อมบำรุงอีกสายหนึ่งเพื่อมุ่งลึกเข้าไป
อุโมงค์ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ วงจรพลังบนผนังโลหะยิ่งแน่นหนาขึ้น แสงที่แผ่ออกมาค่อยเปลี่ยนจากระยับสีน้ำเงินเข้มจนกลายเป็นขาวสว่างจ้า
ในอากาศฟุ้งกระจายความอึดอัดกดข่มที่บรรยายไม่ถูก ลี่อู๋จีกะทันหันสะดุดฝีเท้า
ปลายอุโมงค์ ประตูโลหะผสมมหึมาบานใหญ่เปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง
เบื้องหลังประตูคือห้องโถงกว้างใหญ่นัก แสงสว่างเพียบพร้อม ร่างเครื่องกลรูปร่างมนุษย์สีเงินขาวล่องลอยอยู่กลางห้อง
ต่างจากเครื่องกลทุกตนที่เขาพบมาตลอดเส้นทางโดยสิ้นเชิง
ไม่มีอาวุธติดตั้งภายนอก ไม่มีเกราะหนาหนัก แม้แต่มุมเหลี่ยมส่วนเกินก็ไม่มี
ทั้งร่างเป็นสีเงินขาว ผิวเรียบผ่อง ลำตัวทรงกระแสลมเปล่งประกายเย็นยะเยือกของโลหะ
บนใบหน้ามีเพียงดวงตาอิเล็กทรอนิกส์สีน้ำเงินเข้มหนึ่งคู่ ลึกล้ำ เงียบสงบ ข้อมูลมหาศาลถูกวนซ้ำพลิกผันอยู่ในสุดสายตาอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะที่ลี่อู๋จีเหลือบเห็นมัน เลือดอาฆาตอสูรในร่างเริ่มแปรปรวนอย่างควบคุมยาก
คลื่นพลังนั้น...
สมองของลี่อู๋จีคิดเร็วดั่งสายฟ้า จนสรุปได้ข้อสรุปที่ทำให้หนังศีรษะชาไปทั้งหน้า
อย่างน้อยก็ระดับจอมเต๋า
ภายในป้อมปราการซากปรักหักพังของเผ่ากลไก กลับซ่อนเครื่องกลระดับจอมเต๋าเอาไว้
ลี่อู๋จีเตรียมลอบกลับตามเส้นทางเดิมโดยไร้เสียง เพียงครู่นั้นเอง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเครื่องกลสีเงินขาวหมุนเลี้ยวอย่างชักช้า มองมายังทิศที่เขาซ่อนตัว