อีกฟากหนึ่ง บริเวณแกนกลางของป้อม ภายในห้องโลหะ
บนจอภาพฉายอันไร้ขอบเขต จุดสีแดงสามจุดปรากฏขึ้นบริเวณทางเข้า แล่นเข้ามาภายในด้วยจังหวะที่ไม่รีบร้อนแต่ก็ไม่เชื่องช้า
รูม่านตาสีน้ำเงินอมฟ้าของหยวนอี้สั่นไหวเพียงครู่หนึ่ง
แฟ้มประวัติของหลูหลินถูกดึงออกมาต่างหาก ลอยอยู่กลางจอหลักอย่างสง่างาม
พื้นที่ว่างเปล่าแผ่นใหญ่ดูรำคาญยิ่ง เครื่องหมายคำถามหลังช่องความแข็งแกร่งของร่างกายยังกระพริบไม่หยุด ช่องประเภทกฎนั้นว่างเปล่าเงียบงัน
“ความคืบหน้าการเก็บตัวอย่าง ร้อยละเก้าสิบเจ็ด”
“ช่องว่างข้อมูลสำคัญที่เหลืออยู่ บุคคลไม่ทราบหมายเลข หลูหลิน”
หยวนอี้เงียบลงชั่วสองวินาที สำหรับเครื่องกลที่บรรจุแกนคำนวณระดับอริยเต๋าไว้ สองวินาทีย่อมหมายถึงการคำนวณนับพันล้านครั้ง
ผลของการคำนวณมีเพียงหนึ่งเดียว ข้อมูลไม่เพียงพอ ไม่อาจปิดแบบจำลองการวิเคราะห์ได้
“หน่วยเฉพาะกิจชั้นสอง ปลุกทั้งหมด”
ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออกไป ภายในอุโมงค์โลหะอันยาวสุดสายตาเบื้องลึกของป้อม ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์สีแดงเข้มนับร้อยคู่สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
บนจอหลักเบื้องหน้าหยวนอี้ ภาพหลูหลินรื้อเกราะกลไกด้วยมือเปล่ายังคงหมุนวนซ้ำอยู่
ทุกเฟรมถูกแยกแยะจนถึงแก่นแท้ มุมการออกแรง ความถี่การหดตัวของกล้ามเนื้อ ช่วงสูงสุดของการระเบิดของเลือดลม
หยวนอี้จ้องใบหน้าเรียบเฉยของหลูหลินในภาพนั้น เสียงกลไกดังขึ้น
“บัดนี้เข้าสู่ระยะที่สอง”
“การล่า”
หยวนอี้หันกาย ผนังห้องเบื้องหลังเลื่อนเปิดออกโดยไร้เสียง
ร่างเพรียวสีเงินขาวกลืนหายไปในความมืด ลับหายไปสุดอุโมงค์
ชั่วขณะเดียวกันนั้นเอง แสงไฟทั้งป้อมดับสนิทฉับพลัน
ทุกเขตพื้นที่จมสู่ความมืดมิดในวินาทีเดียวกัน
เสียงกรีดร้องตกใจดังขึ้นระงมไปทั่ว
เหล่าอัจฉริยะแห่งฟ้าเผ่ามนุษย์ที่ยังค้างอยู่ภายในป้อม สูญเสียการพึ่งพาสายตาทั้งสิ้น