รุ่งขึ้น
ยามฟ้าเพิ่งสาง นางหลี่หาวหาวเดาะออกจากห้อง กำลังเตรียมไปห้องครัวทำอาหารเช้า ประตูห้องหนังสือฝั่งตะวันตกก็เปิดออก
หลูหลินก้มหน้าเดินออกมาจากในห้องหนังสือ
นางหลี่ชะงัก หันไปมอง
เห็นลูกชายชุดฉลองแบบขงจื๊อยับยู่ ดวงตาแดงก่ำเพราะเส้นเลือดแตก ทั้งร่างเหนื่อยล้าจนปิดบังไม่อาจ
นางหลี่ขึ้นไฟพลัน
"เจ้าออกไปลอบขโมยของมาหรือไงกันแน่!"
นางหลี่ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปหาหลูหลิน ยื่นมือจะบีบหูของมัน แต่เมื่อเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของหลูเกอ มือที่ยื่นไปครึ่งทางก็หยุดค้าง กลับหันไปตบแขนของเขาแรง ๆ หนึ่งครั้ง ทั้งสายตาเปี่ยมด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"อีกไม่กี่วันก็ถึงการสอบฤดูใบไม้ร่วงแล้ว! เหลือเพียงไม่กี่วันนี้เท่านั้น! เจ้ากลับดี อดนอนทั้งคืน เจ้าตั้งใจจะหลับงีบใหญ่ในสนามสอบหรือ!"
หลูหลินจึงรับรู้ตัว หันศีรษะช้ากว่าครึ่งจังหวะ
"แม่"
เรียกคำเดียวจบ ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีต่อ ทั้งร่างล่องลอยเลื่อนลอย
นางหลี่เห็นท่าทีหูกระดิ่งหูกรอดแบบนี้ ยิ่งโกรธไม่มีที่พึ่ง แต่ก็ใจสั่นเป็นห่วงยิ่งนัก
"ได้แล้ว ได้แล้ว กลับห้องไปนอนพักเดี๋ยวนี้! ข้าจะเก็บอาหารเช้าไว้ให้ เมื่อไหร่ตื่นเมื่อไหร่ก็เลี้ยง!"
"ข้าไม่เป็นอะไรครับแม่"
หลูหลินส่ายศีรษะ ฝีเท้ากลับเซซังเล็กน้อย เดินตรงดิ่งไปยังห้องของตน
นางหลี่มององค์ลูกที่เดินจากไป รีบร้อนจนกระทืบเท้าอยู่กับที่
เด็กนี่ แล้วมันเป็นอะไรกันแน่?
ช่วงนั้นเอง ประตูห้องของเสิ่นชุนฟางก็เปิดออกด้วย
นางหลี่รีบวิ่งเล็ก ๆ เข้าไปรับ สีหน้าแทบหมดสติ
"ฟูจื่อ ท่านช่วยมาดูหลูเกอหน่อยเถิด! เขาเป็นอะไรกันแน่? ออกจากห้องหนังสือมาก็ราวกับจิตวิญญาณหลุดลอย อีกไม่กี่วันก็ถึงการสอบฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อยู่ในสภาพแบบนี้ จะทำอย่างไรดี!"